Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/6486 K.2025/1753

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Olayların oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunmaları, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1.Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde, suç tarihine yürürlükte olan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesi ile 6545, 7242 ve 7423 sayılı Kanunlar ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi delaletiyle 3/5-10-23. maddeleri ve aynı Kanun'un 5/2. maddesinin ilgili tüm hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe kanunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de; 2.Sanık hakkında 6545 sayılı kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun hükümleri uygulandığı halde 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı kanun hükümlerinin uygulandığının gösterilmesi, 3.Sanık hakkında 24.04.2014 tarihli kararda 2 yıl 6 ay hapis ve 5.000,00 TL adlî para cezasına hükmedildiği ve kararın sanık dışında katılan vekili tarafından araç iadesiyle sınırlı olarak temyiz edildiği gözetilerek, yeniden yapılan yargılama sonucu 2 yıl 6 ay hapis ve 20.000,00 TL adlî para cezasına hükmedilerek sanığın cezada kazanılmış hakkının gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.