Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/6512 K.2025/11157

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak; 1.Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, suç tarihinde yürürlükte olan ve uygulanması gereken 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesi ile 6545, 72 42... sayılı Kanunlar ile değiştirilen aynı Kanun'un 3/18. maddesi delaletiyle 3/5, 3/ 10... /23. maddeleri somut olaya ayrı ayrı uygulanarak belirlenen sonuç cezalar usulüne uygun karşılaştırılmak suretiyle lehe Kanun'un belirlenmesi gerekirken, sanık hakkında hatalı olarak 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un uygulanması suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi,

2. Sanık hakkında 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesi delaletiyle 3/5, 3/ 10... /22. maddeleri uyarınca "3yıl 9 ay ve 937 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına" karar verildikten sonra hükmün (8) numaralı paragrafında "neticeden sanığın 4 yıl 9 ay hapis ve 937 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına" karar verilerek fazla ceza tayini,

3. Sanık hakkında Mahkemenin 03.06.2021 tarihli kararının sadece sanık tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilmeden 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddesi uygulanmaması, hukuka aykırı bulunmuştur.