Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/6746 K.2024/10779

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen kararın, şikâyetçi Gümrük İdaresi adına Hazine vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında Gaziosmanpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.10.2013 tarihli ve 2011/173 Esas, 2013/1414 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyet kararı verildiği, iş bu kararın sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin, 28.03.2018 tarihli ve 2015/5985 Esas, 2018/3270 Karar sayılı ilâmı ile bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine anılan Mahkemenin, 21.05.2019 tarihli ve 2018/492 Esas, 2019/595 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyet kararı verildiği,

iş bu kararın şikâyetçi Gümrük İdaresi adına Hazine vekili tarafından temyizi üzerine dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 7242 sayılı Kanun'un 61 ve 62. maddeleri ile 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 3 ve 5. maddelerinde sanık lehine hükümler içeren değişikliklerin yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu nedeniyle Mahkemesine iade edildiği, kanun iadesi üzerine anılan Mahkemenin, 09.11.2021 tarihli ve 2020/621 Esas, 2021/1419 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyet kararının verildiği cihetle;

suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresinin davaya katılma ve hükmü

temyize yetkisi bulunmadığı, sanığın eyleminin 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet suçu kapsamında kaldığı, bu suçtan zarar görenin de ... olduğu, bu nedenle anılan Mahkemenin 09.11.2021 tarihli ve 2020/621 Esas, 2021/1419 Karar sayılı dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından mahalline iade edilemeyeceği, iade üzerine yapılan yargılamanın hukuki değerden yoksun olduğu cihetle, Mahkemenin 21.05.2019 tarihli ve 2018/492 Esas, 2019/595 Karar sayılı kararına yönelik yapılan incelemede;

suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasında katılan sıfatının ve aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı,