Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/7108 K.2025/1985

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olayın oluş biçimi, sanıkların aşamalardaki savunmaları, ele geçirilen kaçak eşyanın miktar ve mahiyeti ile eşyanın yakalanma şekli göz önüne alındığında, atılı suçun sanıklar tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Dosya kapsamında sanıklar tarafından etkin pişmanlık kapsamında ödeme yapılmadığı ve suça konu eşyanın gümrüklenmiş değerinin fahiş olduğu gözetilerek, suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanıklar hakkında suç tarihinde yürürlükte olan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/18. maddesi uyarınca hüküm tesis edilmesi gerekirken, sonradan yürürlüğe giren ve lehe hüküm içermeyen 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun uyarınca hüküm kurulması,

Kabule göre de,

1. Gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin bentlerde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 52/2. maddesinin gösterilmesi gerekirken, 5237 sayılı Kanun'un 52/1. maddesinin gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

2. Sanıklar hakkında hapis cezasına hükmedilmesinin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53/1. maddesinde yer alan hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3. Yargıtay 7. Ceza Dairesinin bozma ilamı öncesindeki hükmün katılan vekili tarafından sanıklar aleyhine temyiz edildiği dolayısıyla kazanılmış hakkın söz konusu olmadığı gözetilmeden, aleyhe temyiz olmadığından bahisle sanıklar hakkında kazanılmış hakkın korunmasına karar verilmesi, bozmayı gerektirmiştir.