Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2024/7733 K.2025/13877

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53. maddesi uygulanmamış ise de, hak yoksunluğu kasıtlı suçtan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 10. maddesiyle yapılan değişiklik de gözetilerek bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, malen sorumlunun ve sanıkların yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Katılan ... İdaresi lehine vekâlet ücretinin sanıklardan eşit olarak tahsiline karar verilmesi gerekirken hangi sanıktan tahsil edileceği hususunda tereddüt yaratacak şekilde sanıktan tahsiline karar verilmesi, suçun işlenmesinde kullanılan nakil aracının 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54/1. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi gerekirken 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi delalet maddesi olarak gösterilmesizin 5237 sayılı Kanun'un 54/1. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi ve lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanıklara yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından giderilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, malen sorumlunun ve sanıkların temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesi gereği hükmün;

1.Vekalet ücretine ilişkin (3) numaralı bendinde yer alan "sanıktan'' ibaresi çıkartılarak yerine gelmek üzere ''sanıklardan eşit olarak'' ibaresinin eklenmesi,

2. Nakil aracının müsaderesine ilişkin (4) numaralı bendinde yer alan "5237 s.TCK.nın 54/1 maddesi uyarınca MÜSADERESİNE," ibaresinin çıkartılarak yerine "5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı Kanun'un 54/1. maddesi uyarınca MÜSADERESİNE" ibaresinin eklenmesi,