Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2025/1800 K.2025/5040

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Mahkemenin 17.12.2013 tarihli kararı ile sanık hakkında kamu zararını taksitler halinde ödemesi koşuluyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın 15.02.2014 tarihinde kesinleşmesi üzerine, sanığa yapılan ihtara karşın 15.08.2014 tarihine kadar ödemesi gereken beşinci taksidi ödemediği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşme tarihi olan 15.02.2014 ve 15.08.2014 tarihleri arasında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/8. maddesi gereğince zamanaşımının durduğu ve zamanaşımı süresinin ihlal tarihi olan 15.08.2014 tarihinden itibaren yeniden işlemeye başlayacağı anlaşılmakla zamanaşımı süresinin henüz dolmadığı tespit edilerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Ancak;

1.Sanığın eyleminin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla 4733 sayılı Tütün,Tütün Mamülleri ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesi Hakkında Kanun kapsamında kaldığı anlaşılmakla, suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip Tarım ve Orman Bakanlığı yerine Gümrük İdaresi lehine vekalet ücreti takdir edilmesi,

2.Mahkum olduğu kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlık yetkileri bakımından uygulanmasına yer olmadığına, altsoyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetli bulunmamıştır.

Açıklanan nedenlerle, sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükmün 9. fıkrasından "kendi alt soyu yönünden koşullu salıverme tarihine, kendi alt soyu dışındakiler bakımından ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına," dair ifadenin çıkartılarak yerine “5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca,