Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2025/6013 K.2026/7461

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı,

vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak.

Suç konusu eşyaların müsaderesine karar verilirken, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54/4. maddesi yerine 54/1. maddesinin gösterilmesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi ve ayrıntılarına Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.04.2018 tarihli ve 2017/8-853 Esas ve 2018/135 Karar ve 11.10.2023 tarihli ve 2022/4-528 Esas ve 2023/520 Karar sayılı ilâmlarında da yer verildiği üzere cezayı aleyhe değiştirememe ilkesi gözetilerek;

infazın Antalya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.07.2015 tarihli ve 2015/297 Esas ve 2015/279 Karar sayılı ilâmı üzerinden yapılması gerektiğinin belirtilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de, bahse konu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından giderilmiştir.

Açıklanan nedenlerle sanık müdafiin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükmün, müsadere hükümlerinin uygulanmasına ilişkin 5. bendinde yer alan “...