Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2025/6108 K.2026/702

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Olayın oluş biçimi, sanığın aşamalardaki savunması ve tüm dosya kapsamı göz önüne alındığında, atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair sübuta yönelik Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak.

1. 24.10.2019 tarihinde 30928 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 75/1. maddesinin birinci cümlesinden sonra gelmek üzere. "Failin on gün içinde talep etmesi koşuluyla bu miktarın birer ay ara ile üç eşit taksit hâlinde ödenmesine Cumhuriyet savcısı tarafından karar verilir.

Taksitlerin süresinde ödenmemesi hâlinde önödeme hükümsüz kalır ve soruşturmaya devam edilir." şeklinde bir düzenleme eklenmesine rağmen, Mahkemesince 7188 sayılı Kanun uyarınca önödeme hususuyla ilgili olarak taksit miktarlarına ve ödeme şekline ilişkin getirilen düzenlemelere yönelik açıklamaların yer alacağı, yeni bir ödeme emrinin sanığa tebliğ edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. İlk Derece Mahkemesince daha önce verilip açıklanması geri bırakılan hüküm, sanığın denetim süresi içerisinde yeniden suç işlemesi nedeniyle açıklanmasına rağmen, kararın gerekçesinde hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı belirtilerek hüküm ile gerekçe arasında çelişkiye neden olunması, 3. Gerekçeli karar başlığında katılanın yazılmaması suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/2-b maddesine aykırı davranılması,

4. Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine, karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.