Yargıtay 7. Ceza Dairesi E.2025/909 K.2025/6466

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Suç tarihlerinde katılan bankanın ... ve Çardak şubelerinde krediler servisinde servis yetkilisi olarak görev yapan sanığın, kardeşi ...'nın kredi kartından kaynaklanan faiz borcunu kendi şifresi ile bilgi değişikliği yaparak düşürüp kardeşine menfaat sağladığı,

bazı mudilerin kredi borçlarına yatırılmak üzere elden nakden aldığı tutarları yatırmayarak yok ettiği ve şube nezdinden 72 adet zirai kredi hesaplarını herhangi bir tahsilat yapılmadan düzenlenen mahsup fişleri ile kapatılmasını sağlayarak yok ettiği, sanığın bazı mudilere bir kısmını kendisine verilmesi şartıyla kredi kullandırdığı, bu şekilde kendisine isabet eden tutarı yatırmayarak ve 25 adet zirai kredi hesabına eksik faiz tahakkuk ettirilerek kapatıldığı,

yine sanığın mudi ... hesabından 4 ayrı işlem ile para çektiği, bu işlemlerden mudi imzası bulunmayan fiş ile çekilen parayı kardeşi ... hesabına aktarıldığı diğer 3 fişte mudi imzasının bulunduğu, imzalar üzerinden yapılan kriminal inceleme sonucu düzenlenen 16.04.2006 tarihli 3 lü bilirkişi raporunda; mudi adına atılı imzaların iğfal kabiliyetine haiz olduğunun bildirildiği cihetle;

sanığın eylemini zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi nedeniyle kül halinde 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun (4389 sayılı Kanun) 22/3. maddesinin ikinci cümlesinde düzenlenen zincirleme suretle nitelikli zimmet suçunu oluşturduğu, son işlem tarihinin 27.03.2002 olduğu, bu eylemin 4389 sayılı Kanunun 22/3. maddesindeki cezanın türü ve üst sınırına göre suç tarihinde yürürlükte ve lehe olan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (765 sayılı Kanun) 102/2. maddesi, 104/2. maddesindeki hükümlere göre asli zamanaşımının 15 yıl, olağanüstü zamanaşımının ise 22 yıl 6 ay olduğu,

hüküm tarihinde olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.