Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2008/2481 K.2008/2334

3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 12 ]

3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 13 ]

"İçtihat Metni"

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

İddia ve savunmaya, mahkemece toplanıp değerlendirilen deliller ile duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere göre davanın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesi hükmüne dayalı kesinleşen kadastroya karşı açılan dava niteliğinde olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Gerçekten dava ve temyize konu 215, 243, 850, 1431 ve 1428 parsel sayılı taşınmazların kadastro tesbitlerinin kesinleştiği 9.2.1973 günü ile davanın açıldığı 31.1.2007 günleri arasında davanın dayanağını oluşturan 3402 sayılı Kadastro Kanunun 12/3 maddesi hükmünde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği anlaşılmaktadır.

Söz edilen süre zamanaşımı süresi olmayıp kamu düzenine ilişkin istek olmasa bile yargılamanın her aşamasında mahkemece resen gözetilmesi zorunlu süre niteliğindedir.

Anılan sürenin zamanaşımı süresi olmadığı dikkate alındığında usulün 187 maddesi hükmünde sözü edilen ilk itirazlardan olmadığı da kuşkusuzdur.

Kural olarak öğretide ve yerleşik Yargıtay uygulamasında kararlılık kazanan görüşlere göre bir uyuşmazlığın çözümü için açılan davada davanın dayanağını oluşturan açık bir söyleyişle hukuki sebebin yerel mahkemece yorumlanıp uygulanması sırasında Anayasaya aykırı olduğu kanısına varıldığı takdirde yerel mahkemenin bu konudaki uyuşmazlığı Anayasa Mahkemesine götürmesi gerekir. Anayasa Mahkemesinin yasada belirtilen süre içerisinde bu konuda hüküm vermemesi halinde aynı doğrultudaki uyuşmazlığın yerel mahkemenin kendi kanısına göre çözümleyeceği de kuşkusuzdur.

Somut olayda yerel mahkeme bu doğrultuda herhangi bir gereksinme duymamıştır. Gerçekten sözü edilen sürenin niteliği, içeriği ve kapsamı ile Kadastro Kanununun tasfiye kanunu niteliğinde olduğu, dikkate alındığında yerel mahkemenin vardığı sonuçta bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Anayasada tanımlaması bulunan eşitlik ilkesinin uygulanmasında gerçek yada tüzel kişiler arasında bir ayrıcalık bulunmamaktadır. Aksinin kabulü hukukun temel kurallarına aykırıdır.