KÜNYE
7. Hukuk Dairesi 2010/176 E., 2010/1972 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Nisan 2010
Karar Metni
284 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü: Dava, haksız fiilden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacı tarafın tam kusurlu olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve soruşturma hüküm vermeye yeterli olmadığı gibi varılan sonuç dosyada toplanan delillere uygun düşmemiştir.
Mahkemece görüşüne başvurulan bilirkişi raporunda davacı idareye ait hasar gören kablo kanallarının ilgili yönetmeliklerde belirtilen derinliklerde olmaması ve kablo döşeme işinin yeraltı şebeke inşaat tekniğine aykırı yapılması sebebiyle davacı tarafın meydana gelen olayda tamamen kusurlu olduğu belirtilmiş, mahkemece anılan rapor hükme dayanak yapılarak karar verilmiştir.
Kablo güzergahı yeterli derinlikte olmasa ve kabloların geçtiği yerler işaretlenmemiş olsa dahi telefon hattı bulunduğu bilinen yerleşim merkezindeki bir yerde kazı çalışması yapan davalı şirketin kazıyı yaparken daha dikkatli çalışması ve gerekirse kazıyı elle yaptırması gerektiği kuşkusuzdur.
Bu olgu ve hasarın davalı şirketin yapım çalışmaları sırasında meydana geldiği dikkate alındığında davacı tarafın tam kusurundan değil, ancak bölüşük (müterafik) kusurundan söz edilebilir.
Hal böyle olunca, dosya yeniden bir başka bilirkişiye verilerek özellikle davacı tarafa somut olayda yükletilmesi gereken müterafik kusur oranı saptanmalı, uzman bilirkişiden BK 44.maddesi hükmü de dikkate alınarak az yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olguları yansıtacak biçimde ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.
Yargıtay 7. Hukuk Dairesi, E. 2010/176, K. 2010/1972, 6 Nisan 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama