KÜNYE
7. Hukuk Dairesi 2012/2742 E., 2012/6861 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Ekim 2012
Karar Metni
314 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
Dava ayıplı hizmet nedeniyle tüketici tarafından açılan maddi tazminat istemine ilişkindir.
Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda (davalı şirketin kusursuz olduğu kabul edilerek) davanın reddine karar verilmiş ise de, toplanan deliller hüküm vermeye yeterli değildir.
Teknik konularda bilirkişi incelemesi yaptırılması ve alınacak rapor değerlendirilerek bir karar verilmesi zorunlu olduğu gibi, bilirkişi raporuna itiraz edilmiş olması halinde itirazların değerlendirilmesi de bilirkişilere ait bir görevdir.
Somut olaya gelince; davacı tarafın bilirkişi raporuna itiraz ettiği anlaşılmaktadır.
Gerçekten hükme esas alınan bilirkişi raporunda bölgede elektrik arızalarının oluştuğu ve arızanın ani voltaj artışına bağlı olduğu belirtilmekle beraber, önce arızanın çıkış kaynağının tespit edilemediğine değinilmiş, sonra bu arızaların kaynağının (bölgeden çok fazla şikayet ve arıza bildirimi gelmesi nedeniyle) şebeke hatlarında olduğu ve hava koşullarına bağlı mücbir sebepten kaynaklandığı açıklanmıştır.
Şu halde bilirkişi raporunun kendi içinde çelişkili ve tutarsız olduğu kabul edilmelidir. Esasen davanın dayanağının ani voltaj artışı ve bu konuda çok sayıda şikayet bulunması, açık bir anlatımla hizmetin gereği gibi yerine getirilmediği olgusuna dayalı olduğu bilinmektedir. Bu maddi olgular mahkemece belirlendiği taktirde davacının tesisatında bağlantı hatası, eksiklik ya da koruma devresi bulunup bulunmadığı yönünde müterafik kusuruna etki eden hususlar araştırılmalıdır.
Hizmetin yönetmelik ve sözleşme hükümlerine uygun verilmesi halinde hasar ve zararın oluşmayacağı, olayda davalı tarafın mücbir sebep içerisinde bulunması halinde de kusurlu olmayacağı kuşkusuzdur.
Yargıtay 7. Hukuk Dairesi, E. 2012/2742, K. 2012/6861, 9 Ekim 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama