Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/10090 K.2013/17302

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, işten ayrıldığı tarih olan 01/11/2010 tarihine kadar davalıya ait çay fabrikasında günde 12 saat çalıştığını, hafta sonu ve yıllık izinlerini kullanmadığını, ağır iş koşullarına katlandığını, işverenlerine artık yorulduğunu beyanla iş koşullarının hafifletilmesini istediğini, ancak davalı şirketin davacının iş koşullarında değişiklik yapamayacağını, bu şartlarda çalışmak isterse çalışabileceğini aksi halde işten ayrılabileceğini davacıya bildirdiklerini, davacının iş koşullarında değişiklik olmamasından ötürü 01.11.2010 tarihinde işten ayrılmak zorunda kaldığını ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının davalı işyerindeki işini başka bir işyerinde çalışmak için bıraktığını, davacının halen İstanbul’da başka bir işyerinde çalıştığını, davacının ağır iş koşullarında çalıştığı iddiasının gerçeği yansıtmadığını, davacının paketleme bölümünde bölüm şefi adıyla adlandırılabilecek nitelikte çalıştığını, davacının 01.11.2010 tarihinden itibaren 4 gün üst üste işe gelmemesi nedeniyle hakkında tutanaklar tutulduğunu, yıllık izin ve fazla çalışma alacağının büyük bir kısmının karşılandığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının çalıştığı paketleme bölümündeki çalışma koşullarının davacının işten ayrılmasını haklı gösterecek nitelikte işverence ağırlaştırıldığı iddiasının ispatlanamadığı, bunun haklı fesih nedeni olabileceğinin söylenemeyeceği, bu nedenle davacının işten ayrılmasının haklı fesih olarak kabul edilemeyeceğinden davacının kıdem tazminatı talebinin reddi gerektiği, davacının tanık beyanlarına göre fazla mesai yaptığını ispat ettiği, davacının yıllık izin ücreti alacağı bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili ıslah dilekçesinde ıslah edilen alacaklar için faiz talep etmemiş olup ıslah edilen kısma faiz işletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı HMK.nun 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.