Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/10127 K.2013/10793

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... Elektrik Otomotiv İnş. Madencilik Petrol Ürünleri Taah. Yetırım San. Tic. A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Şirketi’nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı davalıların işyerinde alt montaj işçisi olarak çalıştığını belirterek ödenmeyen ücret, fazla çalışma ve hafta tatili alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının aldığı ücret anlaşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununda 32'nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanununun 323'üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler gözönünde tutularak belirlenir.

Somut olayda davacı günlük ücretinin 100,00 TL olduğunu, davalı ise 60,00 TL olduğunu iddia etmişlerdir. Davacı tanıkları işçilerin 80,00-120,00 TL alabildiğini davalı tanıkları ise davacının usta olarak çalıştığını ve 80,00-85,00 TL ücret alabileceğini beyan etmişlerdir.

Mahkemece ... Ticaret Odasından emsal ücret araştırması yapılmış, cevabi yazıda bölgeleri dışında çalışan işçilere yönelik ücret bildirilemeyeceği belirtilmiştir.

Davalı tarafından dosyaya sunulan ücret cevap yazısına göre alt montaj işçisinin asgari ücret seviyesinde ücret alabileceği belirtilmiştir.

Bilirkişi ortalama tanık beyanlarını esas alarak günlük ücretin 60,00-150,00 TL arası değiştiği beyan edildiğinden hareketle ortalama 100,00 TL net 140,00 TL brüt ücret alabileceğini kabul etmiştir. Mahkemece bilirkişi kabulü doğrultusunda hüküm kurulmuştur.

Davacının aldığı ücrete ilişkin işyeri kaydı bulunmamakta olup, davacı tanıklarından ... ve ...’ın davalıya karşı açılmış davaları bulunduğu iddia edilmiş, davalı tarafından dosya numaraları liste halinde dosyaya sunulmuştur. ... Ticaret Odası ve ... Ticaret Odası yazıları karşısında başka bir şantiyede çalışan tanık ...’in beyanı da tek başına ücretin 100,00 TL olduğunu kabule yeterli değildir. ... Ticaret Odası yazısına göre alt montaj işçisinin asgari ücret üzerinden çalışabileceği bildirilmiş ise de, davacının ücretinin davalı cevapları karşısında 85,00 TL olduğu kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken hatalı bilirkişi değerlendirmesine itibarla hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

3-Bilirkişi, ödendiği kabul edilen 400,00 TL'yi mahsup ederken hesapladığı brüt ücretten net 400,00 TL alacağın mahsubu yoluna gitmiştir. Net 400,00 TL ücret brüt ücrete çevrilmeden, ödenmeyen toplam brüt ücretten mahsup yoluna gidilmesi hatalı olmuştur.