Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/10611 K.2013/23184

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının 08.05.2000-25.04.2011 tarihleri arasında temizlik görevlisi olarak çalıştığını işyerinde baskıya maruz kaldığını, alacaklarını talep ettiğini sonuç alamadığını, 1475 sayılı Yasa gereği 15 yıl ve 3600 prim şartını yerine getirdiğinden emeklilik nedeniyle kendisinin sözleşmeyi feshettiğini, haftanın 6 günü çalıştığını iddia ederek kıdem tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, işyerinin kamu kurumu olması niteliği itibari ile yapılan işlemlerin kamu kurumu sorumluluğunda gerçekleştiğini, zaman zaman fazla mesai yapılabildiğini, karşılığının ücret ile birlikte ödendiğini, davacıdan alınan “Olur” kapsamında fazla çalışma yapıldığını, karşılığının ödendiğini, davacının 24.05.2011 tarihinde ailevi nedenlerle iş sözleşmesini kendisinin feshettiğini kıdem tazminatına hak kazanamayacağını ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı işyeri bir kamu kurumu olup dosyaya sunulan puantaj kayıtlarından son dönemde 16-24 saatleri arasında 6 gün çalıştığı anlaşılmaktadır. Haftada 6 gün çalıştığından

son dönem açısından 1 saat ara dinlenme süresi indirildiğinde çalışma süresi haftalık 42 saat olup fazla çalışma yapılmamıştır.

Puantaj öncesi dönemler açısından davacı tanıkları davacının 07:00-16:00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmişlerdir. Davalı tanığı ise 07:30-15:30 saatleri arasında çalışıldığını beyan etmiştir. Davacının hafta tatili ve genel tatillerde çalışmasına dair kayıtlarla, bordrolarında çalışması istenildiğinde 07:30-16:00 saatleri arasında çalıştığı ve fazla çalışmaların da genel olarak 7,5 saat üzerinden verildiği görülmektedir. Gerek işyeri kayıtları ve gerekse davalı tanık beyanıyla gündüz çalışmanın günlük 7,5 saat olduğunun anlaşılması ve gece çalışmasında da 8 saatlik vardiya ayarlandığı dikkate alındığında davacı tanıklarının çalışma saatlerinin 07:00-16:00 olduğuna dair beyanlarına itibar edilmesi mümkün değildir.

Hafta tatili ve ulusal bayram genel tatillerde çalışılması Belediye Başkanlığı oluruna bağlı olup çalışılması halinde ücretlerin düzenli olarak ödendiği görülmüştür. Hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil günlerinde çalışıldığını ispat yükü davacıda olup düzenli ödeme ve olur kayıtları karşısında soyut tanık beyanlarına itibar edilmesi hatalıdır.

Fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının reddi gerekirken kabulü hatalı olup kararın bu yönlerden bozulması gerekmiştir.