Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/10770 K.2013/17319

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, 01.07.2008 tarihinde emekli olduğunu, Türkiye İhracatçılar Meclisinin 13.11.2009 tarih ve 1428 sayılı yazısı ile fiilen emekli ve emekliliğe hak kazanmış olanlara yasal haklarının yanı sıra 6 maaş tutarında ödeme yapıldığını, kendisine 6 maaş tutarında ödeme yapılmadığını ileri sürerek, teşvik ikramiyesi alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı, İhracatçılar Meclisinin 29 sayılı 12/11/2009 tarihli tavsiye kararı aldığını, tavsiye kararının davacının emekli olduktan 1 yıl 3 ay sonra alındığını, ihracatçılar meclisinin kararının bağlayıcı olmadığını, kararın da tavsiye kararı olduğunu, bir kısım çalışanlara tavsiye kararı doğrultusunda ödeme yapıldığını, bir kısmına ödeme yapılmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 01.07.2008 tarihinde yaşlılık aylığı bağlanması talebinde bulunduğu ve davalı işyerinden ayrıldığı,01.08.2008 tarihinden itibaren davacıya yaşlılık aylığı bağlandığı,

Türkiye İhracatçılar Meclisinin 13.11.2009 tarihli kararında “ 5910 sayılı Kanunun 19.maddesinin 4.fıkrasında “ birliklerin ve TİM'in personel giderleri ,gelirlerinin %40 ını geçemez.” hükmünü amir olup aynı kanunun Geçici 1.maddesinin 4.fıkrasında belirtildiği üzere personel giderleri gelirlerinin %40ını aşan birlikler, Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren üç yıl içerisinde personel giderlerini bu seviyeye getirmekle yükümlü bulunmaktadırlar.

Bu çerçevede, meclisimiz yönetim kurulunca yapılan değerlendirmede söz konusu Kanun hükmü uyarınca birliklerimizdeki personel sayısının en uygun seviyede tutulması ve mevcut personelden azami verimin alınabilmesini teminen fiilen emekli ve emekliliğe hak kazanmış olanlar tercih edilerek,

istihdamına ihtiyaç duyulmadığı genel sekreterliğin teklifi ve yönetim kurulunun onayı ile tespit edilecek ve iş akitleri karşılıklı anlaşma yoluyla feshedilecek personele, bütçe imkanları çerçevesinde yasal haklarının yanı sıra 5 yıla kadar hizmeti olanlara iki maaş, 5-10 yıla kadar hizmeti olanlara dört maaş, 10 yıl ve üzeri hizmeti bulunanlara altı maaş tutarında ikramiye verilmesi yönünde tavsiye kararı alınmıştır.” denildiği, Türkiye İhracatçılar Meclisi kararının tavsiye kararı olup davalı yönünden bağlayıcılığı bulunmadığı gibi davacının tavsiye kararının alınmasından çok önce işyerinden emekliliğini talep ederek ayrıldığı,

Türkiye İhracatçılar Meclisinin tavsiye kararı almasındaki amacın personel giderlerinin azaltılması ve bu bağlamda emekliliğine hak kazanmış personelin emeklilik nedeniyle işten ayrılmaya teşvik edilmesi olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece; davalının teşvik ikramiyesine ilişkin kararının tavsiye niteliğinde olduğu ve davacının emekli olmasından sonra alındığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de Mahkemenin bu kabulü dosya kapsamına uygun değildir.

Davalı tarafından gönderilen 06.06.2012 tarihli yazıdan anlaşıldığı üzere; tavsiye kararının alınmasından önce 02.07.2009 tarihinde emekli olduğu belirtilen M.Asım Nazırlı ve 31.07.2009 tarihinde emekli olduğu belirtilen Ökkeş Demirel’in emeklilik ikramiyesinden yararlandırıldığı belirtilmektedir.

Bu durumda Mahkemece davacının emekli olmasından önce alınan ve davacının emekli olduğu tarihte yürürlükte olan bir emeklilik teşvik ikramiyesi ödenmesine ilişkin davalı kararı olup olmadığı araştırılmalı, ayrıca davacı gibi 13.11.2009 tarihli davalı meclis kararından önce işyerinden ayrılan adı geçen iki işçiye hangi karara istinaden ödeme yapıldığı, söz konusu işçilerin davacıdan sonra, ancak 13.11.2009 tarihinden önce emekli olmaları nedeniyle davacının emekliliğinden sonra,

ancak 13.11.2009 tarihinden önce alınan teşvik ikramiyesi kararı olup olmadığı araştırılmalı, böyle bir kararın olmadığının tespiti halinde söz konusu işçilere ödeme yapılıp davacıya yapılmamasının davalı işverenin eşit işlem borcuna aykırı olup olmadığı değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.