Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/11905 K.2013/17709

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının 01.07.2004-14.11.2009 tarihleri arasında davalı belediyede park bahçe işçisi olarak çalıştığını, iş akdinin 14.11.2009 tarihinde davalı işverence haksız ve bildirimsiz feshedildiğini, 6 yıl boyunca yazları park bahçe ilaçlaması işinde kışları ise park bahçe çapa işlerinde görev aldığını,yazları saat 08.00 da çalışmaya başladığını ara dinlenme yapmaksızın en erken saat 23.00-24.00'de iş bıraktığını, haftada ortalama 2 gece saat 03.00'e kadar çalıştığını, kışları ise saat 08.00 'da çalışmaya başladığını ara dinlenme yapmaksızın saat 17.00'a kadar,

yağışlı havalarda su basma tehlikesinin bertaraf edilmesi için bütün gece fazla mesai yaparak ve ayda iki defa da kademe nöbeti tutmak suretiyle çalıştığını, çalıştığı süre içinde eleman azlığı bahane edilerek ancak ayda bir kez hafta tatili izni kullandırıldığını, Kurban ve Ramazan bayramlarının birinci günü hariç diğer ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştırıldığını, 2009 yılından işten çıkarıldığı tarihe kadar olan ikramiye alacağı ile 2009 yılına ait ücretli izin alacağının ödenmediğini,

2005 yılı Ekim ayında ücretsiz izne gitmediği halde izne gitmiş gibi gösterilerek çalıştırılmaya devam ettirildiğini ileri sürerek ödenmeyen kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacının mazeretsiz ve izinsiz olarak 3 günü aşan bir süre devamsızlığı nedeniyle iş akdinin feshedildiğini, davalı belediyeden her hangi bir alacağı bulunmadığını ve fazla mesai alacağının zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında fazla çalışma alacağına ilişkin uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda; davacı davalı iş yerinde yazları saat 08.00 da çalışmaya başladığını ara dinlenme yapmaksızın en erken saat 23.00-24.00'de iş bıraktığını, haftada ortalama 2 gece saat 03.00'e kadar çalıştığını, kışları ise saat 08.00'da çalışmaya başladığını ara dinlenme yapmaksızın saat 17.00'a kadar, yağışlı havalarda su basma tehlikesinin bertaraf edilmesi için bütün gece fazla mesai yaparak ve ayda iki defa da kademe nöbeti tutmak suretiyle çalıştığını iddia etmiştir.

Dinlenen davacı tanıkları davacının normal çalışma saatlerinin 08.00-17.00 saatleri arasında olduğu, ayda üç gün ayda hafta tatili yaptıkları, diğer izin günlerinde ise nöbet tutulduğu, yazın Nisan-Ekim aylarını kapsayan dönemde her gün saat 22.00'a kadar çalışmasının devam ettiği, kışın ise saat 18.00'a kadar fazla mesai yaptığı; davalı tanıkları ise davacının normal mesaisinin 08.00-17.00 saatleri arasında olduğu, haftada 1 gün tatil yaptıkları, Cumartesi öğleden sonra çalışılmadığı ve davacının fazla çalışmasının olmadığı yönünde beyanda bulunmuşlardır.

Bilirkişi, davacı tanıklarının beyanlarına göre davacının yaz döneminde 08.00-22.00 ,kış döneminde ise 08.00-18.00 saatleri arasında çalıştığının kabulü ile fazla mesai alacağını hesaplamış ve Mahkemece anılan istek hüküm altına alınmıştır.

HUMK’nun 74. (6100 sayılı yeni HMK 26) maddesi hükmüne göre mahkeme tarafların iddia ve savunmaları ve talepleri ile bağlıdır. Kural olarak mahkemenin talepten fazlasına veya başka bir şeye hükmetmesi olanak dışıdır.

Bu itibarla talep aşılmak suretiyle 08.00-18.00 saatleri arasında çalıştığının kabulü ile hesap yapılan bilirkişi raporunun hükme esas alınması hatalıdır.

Yapılacak iş, taleple bağlı kalarak davacının kış aylarında 08.00-17.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme süresi ile çalıştığı kabul edilerek davaya konu fazla çalışma alacağını hesaplattırmak ve çıkacak sonuca göre karar vermektir.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Kabule göre de; davacı fazla çalışma alacağına ilişkin talebini 04.05.2012 harç tarihli dilekçesi ile 08.03.2012 havale tarihli bilirkişi raporunda belirlenen brüt 31.394,13 TL miktar üzerinden ıslah etmiş, davalının zamanaşımı savunması yönünden alınan 24.05.2012 tarihli ek raporda ise fazla çalışma alacağı brüt 25.802,62 TL olarak belirlenmiştir. Mahkemece brüt 25.802,62 TL hükme esas alınarak %30 hakkaniyet indirimi uygulanmak suretiyle 18.061,84 TL üzerinden hüküm kurulmasına rağmen reddedilen ıslah edilen miktar ile brüt 25.802,62 TL arasındaki fark yönünden davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmemiş olması da doğru olmamıştır.