Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/13876 K.2013/23196

vekili Av. ... Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı vekili, davacının 22/09/2008-11/07/2011 tarihleri arasında 796,50 TL ücretle çalıştığını, sözleşmesinin işveren tarafından haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil, yıllık izin ve ödenmeyen ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş akdinin 06-07-10 Temmuz 2010 tarihlerinde üç gün izinsiz ve habersiz olarak işe gelmediğini, bu sebeple 4857 sayılı Yasanın 25. maddesi gereğince haklı olarak iş akdinin feshedildiğini iddia ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçi tır şoförü olup, işçilik alacaklarına hak kazanma ve hesap yönlerinden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yurt içi tır şoförleri bakımından fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir ise de takometre kayıtları bulunması halinde inceleme bu kayıtlar üzerinden yapılmalıdır. Yurt içinde çalışan tır şoförünün hafta tatili

ile bayram ve genel tatillerde çalıştığını her türlü yazılı delil veya tanıklarla kanıtlaması mümkündür. Ancak ulusal trafik kurallarına göre günde belli bir saat araç kullanma zorunluluğu sebebiyle fazla çalışma yapıldığının inandırıcı delillerle ispatı gerekir. Takometre kayıtlarının sunulması halinde konunun uzmanı bilirkişi marifetiyle inceleme yapılarak kayıtlara üstünlük tanınmalıdır.

Somut olayda davacı tanıklarından Ercan’ın derdest davası bulunduğundan davalı ile arasında husumet davacı ile menfaat birliği vardır. Tanıklar her gün 7-23 saatleri arasında şoför olarak çalıştıklarını beyan etmişler ise de davacı ile birlikte sefere çıkmadıkları ve çalışma saatlerini bilemeyecekleri gibi 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 49. maddesi ile 2182 sayılı Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin 98/1-A bendinde ticari amaçla yük taşımacılığı yapan şoförlerin bir günde dokuz saatten fazla araç kullanamayacakları yönünde yasal düzenleme mevcuttur. Soyut ve taraflı tanık anlatımları yerine mevzuat hükümlerinin dikkate alınması gerekir.

Yukarıda yapılan açıklamalara göre davacının haftada 6 gün 9 saat ara dinlenme süreleri hariç araç kullandığı ve çalışmasının 54 saat ettiği, hafta tatilinde 7,5 saati aşan 1,5 saatlik çalışma ilave edildiğinde çalışmasının 55,5 saat olduğu ve haftalık fazla çalışma süresinin 10,5 saat olduğu dikkate alınmaksızın her gün 3 saat üzerinden fazla çalışma hesaplanması hatalıdır.

3. Davacı tanıkları dini bayramların ilk günü hariç ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de çalışıldığını beyan ettikleri halde dini bayramların ilk iki gününde de çalışmış gibi hesaplama yapılması bozmayı gerektirmiştir.