Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/14637 K.2013/12111

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işveren nezdinde normal çalışma saatlerinin 08.00-20.00 saatleri arasında olduğunu, sabah 08.00 de kendisine tebliğ edilen müşteri okullarda çalışmaya başlayıp akşam 18:00 da işveren merkez adresine gelerek teslimat, tahsilat, matbaa işleri, toplantılar kitaplardaki yazım hatalarının düzeltilmesi, yeni işe alınan personelin eğitimi gibi görevleri yerine getirdiğini, görevleri dışında, işverenin emir ve talimatları ile,

matbaa harman işleri, kamyon yüklemek, depo temizliği, misafir ağırlama, gezdirme, eğitim, transfer gibi işleri de yaptıklarını, bu sebeple normal çalışma süresinin sonu olan 20.00'dan sonra da işyerinde kalarak gece yarılarına kadar çalışmak zorunda bırakıldıklarını, sezon kabul edilen Eylül-Ekim-Kasım aylarında haftanın 7 günü en az 08.00-02.00 saatleri arasında çalıştıklarını, diğer aylarda ise ayda iki hafta 7 gün, 2 hafta da 6 gün olmak üzere ortalama 08.00-22.00 saatleri arasında çalıştıklarını, 22:00'den sonra da işyerinde çalıştığı olduğunu, sezon olan Eylül-Ekim-Kasım aylarında haftanın 7 günü çalıştığını,

diğer aylarda ise ayda 2 kez hafta tatilinde çalıştığını, fakat hafta tatili ücretlerinin ödenmediğini, dini bayramların ilk günü çalışmadığını, diğer günlerde şirket merkezinde çalıştığını, genel tatil ve ulusal bayramların ise tamamında çalıştığını, ancak kendisine genel tatil günlerine ilişkin alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, satış elemanlarının prim sistemi ile çalıştığını, davacı ile akdedilen sözleşmeye göre işin niteliği gereği sözleşmede öngörülen ücret dışında hiçbir talepte bulunamayacağını, kendisine tahsis edilen araçla işyerinden çıktıktan sonraki çalışma düzeni ve sürelerini kendisinin ayarlayabildiğini, zira satışlarından prim aldığını, araç takip sistemi ile davacının özel işleri için ayırdığı zamanın tespitinin mümkün olmadığını, bir kısım işçilere fazla mesai ödemeleri yapıldığı iddiasının gerçek olmadığını, bu çalışanların beklentileri karşılayamadığından kısa sürede işten ayrılmak zorunda kaldıklarını, kendilerinin mağduriyetlerinin telafisi amacıyla bir iyi niyet tazminatı ödenmesinin uygun görüldüğünü bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı, tanık beyanları, puantaj kaydı ve aynı konuda dava açan bir başka çalışana bir kısım ödeme yapılarak davasından feragat etme durumu birlikte değerlendirildiğinde, davacının haftalık çalışma süresini aşan fazla çalışmaları, hafta tatili ve genel tatil çalışmaları bulunduğu, davacıya 2011 yılı Kasım ayında performans primi ödendiği bundan başka prim ödendiğine dair işverenin yazılı belge ispatı bulunmadığı, sözleşmede ücret dışında talepte bulunulamayacağına dair düzenlemenin geçerli olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanları ile teyit olunan çalışma şekli ve hayatın olağan akışına aykırı düşmekle yerleşik Yargıtay kararları doğrultusunda davacının günlük 3, haftalık 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ise de davalı işyerinde yapılan işin sınavlara hazırlık kitapları yayın ve dağıtım işi olduğu, bu durumda davacının yaptığı işin Eylül ve Ekim aylarında yoğunluk arz etmesi nedeniyle fazla mesai alacaklarının bu aylarla sınırlı hesaplanması gerekirken davacının tüm çalışma dönemi için fazla mesai ücreti alacağı hesaplanan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının işçilik alacaklarının brütten nete çevrilmesi sırasında işçi payına düşen % 14 işsizlik sigortası primi ile % 1 işsizlik sigortası primlerinin düşülmemesi hatalı olup bozma nedenidir.