Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/15203 K.2013/8129

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönemde dahil edilerek yıllık izin alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı davacının mevsimlik çalıştığı dönemin hesaba esas alınamayacağını savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının kurum yazısına göre mevsimlik çalıştığı dönem sonunda hizmet süresi 8 yıl 11 ay 7 gündür. Daimi kadroda geçen hizmet süresi ise 10 yıl 12 gündür.

Davacı mevsimlik çalıştığı 1987-2000 tarihleri arasında 1998 ve 1999 yıllarında 11 ayın üzerinde sırasıyla 352 ve 342 gün çalışmıştır.

Yukarıdaki açıklamalara göre davacının 1998 ve 1999 yıllarındaki çalışması mevsimlik değildir. Bu nedenle TİS 32.maddesine göre davacının izin hakkı 28 gün olarak esas alınmalıdır. Bu durumda 1998 ve 1999 yılı için izin hakkı 56 gündür.

Davacının daimi kadroya geçtiği yıldaki hizmet süresinde TİS geçici 4.maddeye göre mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönem esas alınacağından yıllık izine esas hizmeti 8 yıl, 11 ay, 7 gün olup 9.yıl için 28 gün ve geri kalan 9 yıl için ise 30 gün üzerinden 270 gün izin hakkı vardır.

Davacının izin süreleri toplandığında hak ettiği izin süresi 354 gündür. 308 gün izin hakkını kullandığından bakiye izin hakkı 46 gündür. Bilirkişinin çalışma dönemlerini hatalı yorumlayarak 52 gün üzerinden alacağı hüküm altına alması hatalıdır.

Mahkemece hatalı hesaplama yapan bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmiş olması bozma nedenidir.