Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/15749 K.2013/8785

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm ve davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönemde dahil edilerek yıllık izin alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı davacının mevsimlik çalıştığı dönemin hesaba esas alınamayacağını savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının kurum yazısına göre mevsimlik çalıştığı dönem sonunda hizmet süresi 4 yıl 1 ay 20 gün, daimi kadroda geçen hizmet süresi ise 5 yıl 1 ay 12 gündür.

Davacı mevsimlik çalıştığı 1993-2000 tarihleri arasında 1998 ve 1999 yıllarında 11 ayın üzerinde sırasıyla 348 ve 342 gün çalışmıştır.

Yukarıdaki açıklamalara göre davacının 1998 ve 1999 yıllarındaki çalışması mevsimlik değildir. Bu nedenle TİS 32.maddesine göre davacının izin hakkı 1-5 yıllık işçiler için 22 gün olarak esas alınmalıdır. Bu durumda 1998 ve 1999 yılı için izin hakkı 44 gündür.

Davacının daimi kadroya geçtiği yıldaki hizmet süresinde TİS'nin geçici 4.maddesine göre mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönem esas alınacağından yıllık izine esas hizmeti 4 yıl 1 ay 20 gün olup 5.yıla kadar süre için 44 gün ve 5.yıl için 22 gün, geri kalan 4 yıl için ise 28 gün üzerinden 112 gün izin hakkı vardır.

Davacının izin süreleri toplandığında hakettiği izin süresi 178 gün olup, 142 gün izin hakkını kullandığından bakiye izin hakkı 36 gündür. Bilirkişinin çalışma dönemlerini hatalı yorumlayarak alacağı 60 gün üzerinden hesaplaması mahkemece de bu raporun hükme esas alınması hatalı olup bozma nedenidir.