Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/15812 K.2014/5220

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı T.. Ltd.Şti.vekili ve davalı D.. B.. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı T.. Ltd.Şti. vekili ve davalı D.. B.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının 01.06.2006 tarihinde davalı belediye başkanlığının temizlik işlerini yürüten davalı E.. Temizlik Şirketi bünyesinde temizlik işçisi olarak çalışmaya başladığını ve 2010 yılı Mart ayı sonuna kadar kesintisiz olarak çalıştığını, son dönemde maaşının ödenmesindeki düzensizlik ile 2010 yılı Şubat ve Mart aylarına ilişkin ücretinin ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini, 2009 yılında yıllık izin kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı, ücret alacağı ve yıllık ücretli izin alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı T.. Ltd. Şti. vekili, davacının asıl işvereninin davalı belediye olduğunu, olayda alt-üst işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunu, bu nedenle davanın husumetten reddi gerektiğini, davacının müvekkili yanında çalıştığı sürenin tespiti ile kıdem tazminatı miktarının belirlenmesi gerektiğini ve maaşların geç ödenmesindeki sorumluluğun belediyede olduğunu, davalı E.. Temizlik Ltd.

Şti. vekili, davacı ile müvekkili arasında imzalanan iş sözleşmelerinin belirli süreli olduğunu, davacının müvekkili bünyesinde 01.06.2006-31.12.2006 ve 01.01.2008-31.12.2008 dönemleri arasında çalıştığını, davacının kıdem tazminatına hak kazanabilmesi için gerekli yasal şartların oluşmadığını, davacının maaşlarının düzenli olarak ödendiğini, yıllık izin ücreti alacağının bulunmadığını, davalı D..

B.. vekili, davacının belediyeye ait işyerinde çalışmadığını, belediye personeli olmadığını; davacı işçinin işten çıkarılmasının belediyenin tasarrufunda bulunmadığını belirterek davanın husumet yokluğu nedeniyle reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu, davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisinin bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçinin hak ettiği ücret alacağından, işverence ödenen meblağların mahsubu hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının ücret alacağının davalı T.. Ltd. Şti. tarafından 27/04/2010 tarihinde Türkiye Finans Bankası aracılığıyla 708,91 TL ve 665,84 TL olarak maaş ödemesi açıklamasıyla ödendiği anlaşılmıştır. Davacıya yapılan ücret alacağı ödemesi Mahkemenin de kabulünde olmakla birlikte ücret alacağının brüt tutarından, yapılan net ödeme tutarının düşülmesi suretiyle yapılan ödemeler eksik mahsup edilmiştir. Anılan sebeple hesaplanan brüt ücret alacağından işçiye ödenen net 1.374,75 TL tutarın brüt miktarı hesaplanıp mahsup edilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile sadece işçiye ödenen net ücret tutarının mahsubu hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

O halde davalı T.. Ltd.Şti. vekili ve davalı D.. B.. vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.