Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/16443 K.2013/12991

vekili Av.... Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde çalışırken emekli olduğunu, mevsimlik işçi olduğu gerekçesi ile yıllık izin kullandırılmadığı gibi ücretinin de ödenmediğini iddia ederek yıllık izin ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının kadroya geçene kadar mevsimlik işçi olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Karar davalı vekilinin temyizi üzerine 9. Hukuk Dairesi'nin 22/03/2011 tarihli ilamı ile özetle, kadroya geçirildiği 2001 yılına kadar her yıl değişen sürelerle çalışan davacının çalışmasının 11 ayın üzerine çıktığı yıllar için Anayasal dinlenme hakkının doğduğu kabul edilerek yıllık izin süresinin ve ücretinin hesaplanması gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Bozma kararına uyan Mahkeme, bozma ilamı doğrultusunda bilirkişiden ek rapor almış ve bu rapora itibar ederek davanın kabulüne karar vermiştir.

Kararın temyiz eden tarafın lehine bozulması ile karar lehine bozulan açısından usuli kazanılmış hak oluşur. Hukuka güven ilkesinin zedelenmemesi ve hukuki istikrarın sağlanması bakımından yasalarda açıkça düzenlenmemiş olup içtihatlarla getirilen usuli kazanılmış hak müessesesine uyulması icap eder.

Somut olayda, karar davalı vekilinin temyizi üzerine davalı yararına bozulmuştur. Bu hali ile bozma öncesi alınan bilirkişi raporunda tespit edilen davacı işçinin kullandığı yıllık izin süresi ve hesaplamaya esas alınan yevmiye açısından davalı yararına kazanılmış hak oluşmuştur. Hesaplama daha yüksek ücret üzerinden yapılamayacağı gibi mahsubu gereken kullanılan izin süresi de daha az olamaz.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda talep ve bozma ilamı dikkate alınarak davacının çalışmasının 11 ayın üzerine çıktığı 1999 yılı ile 2001 yılı ve sonrası dönem için TİS hükümlerine göre yıllık izin süresi hesap edilmesi yerindedir. Ancak bozma öncesi raporda hesaplama 44,87TL yevmiye üzerinden yapılmış, kullanılan yıllık izin süresi 133 iş günü olarak belirtilmiş iken, bu sefer kullanılan izin süresinin 131 gün olarak kabulü ile bakiye 123 gün için 67,34TL günlük ücret üzerinden hesaplama yapılmıştır. Bu hale göre, davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak ihlal edilmiştir. Davacının bakiye yıllık izin süresi 121 gün (254-133) kabul edilip 44,87 TL günlük ücret üzerinden hesap yapılmalıdır.

Kabule göre de, davacının hesaplamalara esas alınan yevmiyesi 67,34 TL iken itiraz üzerine hazırlanan ek raporda yevmiyesinin 61,97 TL olduğu belirtilerek yaratılan çelişki giderilmeden alacağın hüküm altına alınması doğru olmamıştır.

O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.