Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/18055 K.2014/1086

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı P..Y..Y.. ve S..Tic.A.Ş vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde 01/07/1991-01/11/2002 tarihleri arasında yol yapım işçisi ve bekçi olarak çalıştığını, iş akdinin işveren tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı P.. T.. davacının diğer davalının işçisi olduğunu kendisinin işçisi olmadığını, diğer davalı şirketin tüm istihkaklarının ödenmiş olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğinin ispat yükünün işverende olduğu, işverence bu yönde delil sunulmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının hak kazanmış olup, kullandırılmayan yıllık izin süresinin hesabında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacının yıllık izine hak kazandığı çalışma süresi 1991-2002 yılları arasındadır. Davacı bu yıllar arasındaki çalışma süresine göre 7 yıl için yıllık izne hak kazanmıştır. Bu 7 yıllık izin hakkının tamamına 1475 sayılı Yasa döneminde hak kazandığı için, bu yasa hükümlerine göre ilk 5 yıl için yıllık 12 gün, sonraki 2 yıl için yıllık 18 gün toplam 96 gün izin hakkı bulunmaktadır. Buna rağmen yasal düzenlemeye aykırı şekilde 128 gün hesaplama yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.