Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/18081 K.2014/1089

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı L..M..C. G.. Tahm. Tah. Nak. ve Tar. Ür. San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının ve davalı L.M.C. Gıda Tahm.Tah.Nak.Ve Tar.Ür.San.Tic.Ltd.Şti’Nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işyerinde satış pazarlama elemanı olarak çalıştığını, iş akdinin yaptığı trafik kazası nedeniyle 30 günlük ücret tutarından fazla işverene zarar verdiğinden bahisle feshedildiğinin bildirildiğini ancak verilen zararın bu miktarda olmadığını iş akdinin haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının işi gereği kendisine teslim edilen işyerine ait aracı doğruluk ve dürüstlük kurallarına aykırı olarak kullandığını ve araçla gece 24.00 sularında kaza yaptığını, bu durumu kendisine geç haber verdiğini ve davacının 30 günlük ücreti tutarını aşar miktarda zarar verdiğini bu nedenle iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davalı işverene 30 günlük ücretinden daha fazla bir zarar verdiği, ayrıca işverenin bilgisi dışında mesai saatleri dışında, saat 22.00-23.00 sıralarında iş verene ait aracı kullanmasının doğruluk ve iyiniyet kurallarına aykırılık teşkil edeceği bu nedenle davalı işverenin İş Kanunun 25/II-e-i maddeleri uyarınca iş akdini haklı nedenle feshettiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağı gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddine, diğer alacak taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalının, davacının iş akdinin haklı nedenle sona erdirilmesi konusunda mahkeme kabulü yerindedir.

Ancak, davacının 13.2.2004 -12/03/2011 tarihleri arasında davalı işyerinde çalışması nedeniyle (5x14=70 ) + (20x2=40 ) Gün olmak üzere toplam 110 gün yıllık izin alacağı bulunmasına rağmen bilirkişi aynı rakamları toplarken maddi bir hata yaparak davacının izin hakkının 100 gün olduğu ve bunun 32 günün kullanması nedeniyle 68 günlük izin ücreti alacağı hesabının yaptığı, davacının bu duruma itiraz etiği sabittir. Bilirkişi tarafından davacının hak ettiği izin ücreti 10 gün eksik hesaplanmış olup hatalı raporun hükme esas alınması bozma nedenidir.

3-Mahkemece, davacının son iki aylık ücret alacağının ödenmediği yönündeki iddiasının kabulü ile bordroların imzasız olması nedeniyle ücret alacağı hüküm altına alınmıştır. Davalı ise yargılamanın ilk başından itibaren davacının banka hesap hareketlerinin getirtilmesini talep edip, bordroların karşılığının ödendiğini savunmuş, delil olarak da delil listesinde bildirmiş ve gerekli gider avansını da mahkeme veznesine depo etmiştir. Buna rağmen mahkemece, bu hususta bir araştırma yapılmadan sırf bordrolar imzasız diye ödeme yapılmadığının kabulü ile ücret alacağı hüküm altına alınmıştır.

Mahkemece eksik araştırma ile davalının savunma hakkını kısıtlayarak gerekli delilleri toplamadan yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

4-Davacı, dava dilekçesi ile hem hizmet tespiti, hem de işçilik alacakları talebinde bulunmuş, daha sonra hizmet tespiti davasını takip etmeyerek davanın açılmamış sayılmasına sebebiyet vermiştir. Burada açılmış iki ayrı dava olduğu ve avukatlık ücretinin ayrı ayrı düzenlenmesi gerektiği gözardı edilerek davalı yararına tek bir avukatlık ücretine karar verilmiş olması da isabetsiz olmuştur.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.