Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/1924 K.2013/8315

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar ... ve ... vekili istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 07.05.2013 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı ... ve ... vekili Av.... geldi, karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendu, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılar ... ve ...'ın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2-Davacı vekili davacının davalılar ... ve ...'ın murisi olan ...'ın yanında 01/07/1980 tarihinde garson olarak işe başladığını, davacının işyerinin davalı ... tarafından çalıştırıldığı dönemde de çalışmaya devam ettiğini, işyerinin tahliye edildiği 15/05/2008 tarihinde iş akdinin sonaerdiğini, son net ücretinin 800,00 TL olduğunu, fazla mesai yaptığını, hafta tatilleri ile milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar ... ve ... vekili davacının muris ...'ın işyerinde değil, hissedarı olduğu şirkette çalıştığını, bu nedenle davanın husumetten reddi gerektiğini, aksi halde işyeri kayıtlarının şirkette olması, şirketin de tasfiye edilmesi nedeni ile sunmaları için süre verilmesini istemiş, davalı ... yargılamaya katılmamış davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde sona erdiği, bilirkişi rapor ve ek raporlarında belirlenen alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili ıslah dilekçesinde hafta tatili mesai ücreti, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücretini davalılardan sadece ...'dan talep ettiği halde bu alacaklardan davalılar ... ve ...'ın da sorumlu tutulması hatalıdır.

Öte yandan davalıların işyerini devreden işveren konumunda oldukları ihtilafsızdır.

İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır. 1475 sayılı Yasa'nın 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden 4857 sayılı Yasa'nın 6. maddesindeki iki yıllık süre sınırlaması kıdem tazminatı bakımından söz konusu olamaz.

İşyerinin devrinin üzerinden 2 yıl geçtiğine ve davalılar ... ve ... vekili süresinde zaman aşımı savunmasında bulunduğuna göre fazla mesai ücreti ile milli bayram ve genel tatil çalışma ücretinden bu iki davalının sorumlu tutulması mümkün değildir. Aksinin kabulü ile fazla mesai ücreti ile milli bayram ve genel tatil ücretinden sorumluluklarına karar verilmesi de isabetsiz olmuştur.