Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/19594 K.2013/15228

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkilinin, davalıya ait işyerinde Ekim 2007 yılından 21/03/2011 tarihine kadar çalıştığını, davacının iş akdinin işten atılan eşi ... ve akrabaları gibi rapor bitiminde işe gittiğinde hakaret edilerek feshedildiğini, hakaret edenler hakkında suç duyurusunda bulunduğunu belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta sonu çalışma ücreti, genel tatil ve ... ücreti, Şubat 2011 ayı son ücreti, yıllık izin ücret alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının iş akdinin, müvekkil aleyhine hırsızlık eylemleri ve dürüstlüğe aykırı davranışlarının tespit edilmesi üzerine işverene karşı saygısız davranışlar sergilemesi neticesinde İş Kanunu'nun 25.maddesi gereğince haklı sebeplerle feshedildiğini, davacının ihbar ve kıdem tazminatı talep hakkının olmadığını, diğer alacak kalemleri yönünden de bir alacağı bulunmadığını bildirerek haksız açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı tanıklarından Kıvanç ... çalışma saatlerinin 08-18 arası olduğunu, bazı günler 22:00 a bazı günler ise sabaha kadar çalıştığını beyan etmiştir. Davası olan diğer tanık ... da çalışma saatlerinin 08-18 arası olduğunu, bazı günler 22:00'a kadar çalıştığını beyan etmiştir. Davalı tanıkları ise haftada 5 gün 08:00-18:00 arası çalışıldığını beyan etmişlerdir.

Dosyada bulunan diğer işçilerin işyerinde yapılan soruşturma sırasında verdikleri ifadelerde Cumartesi gününe denk gelen tarih kullandıkları görülmek haftada 6 gün çalışıldığı sabittir. Ancak bilirkişinin açık ve net bir ifade bulunmamasına rağmen haftada 2 gün 22:00 ve bir günde 03:00'a kadar çalışıldığına dair tespit ve hesaplaması hatalıdır. Dosya kapsamına göre davacının 08:00-18:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmalıdır.

3-Davacı tanıklarından Kıvanç ... hafta tatillerinde çalışıldığını belirtmiş, davası olan diğer tanık ... ise haftada kaç gün çalışıldığı konusunda beyanda bulunmamıştır. Davalı tanıkları ise haftada 5 gün çalışıldığını beyan etmişlerdir.

Davacı tanık ifadelerinden haftada 7 gün çalışıldığının kabulü yeterli olmadığı gibi, bilirkişi de haftada 7 gün çalışma esasına göre değil davacının kısmi süreli çalışılan dönemlerde haftada 6 gün çalıştığı kabul edilerek hafta tatili alacağını hesaplamıştır.

1475 sayılı Yasa'nın 41 nci maddesinde, hafta tatiline hak kazanabilmek için önceki altı günde günlük iş sürelerine göre çalışmış olmak şartı bulunmaktaydı. 4857 sayılı Kanunda ise, haftalık iş süreleri çalışılan günlere farklı şekilde dağıtılabileceğinden, hafta tatili tanımı değişmiş, işçinin 63 ncü maddeye göre belirlenen iş günlerinde çalışılmış olması kaydıyla, yedi günlük zaman dilimi içinde kesintisiz yirmidört saat dinlenme hakkı öngörülmüştür. 63. maddede, genel bakımdan iş süresinin haftalık en çok kırkbeş saat olduğu belirlenmiştir. Bu nedenle 4857 sayılı Yasa'nın uygulandığı dönemde, haftalık çalışma süresi kırkbeş saati bulamayacağından, kısmî süreli iş ilişkisinde işçinin hafta tatiline hak kazanması mümkün olmaz.

Davacının günde 4 saat çalıştığı dikkate alındığında haftalık 45 saatlik çalışma süresi aşılmışolmayacağından hafta tatili alacağının reddine karar verilmesi gerekirken dayanağı olmayan gerekçe ile kabulü

hatalı olduğu gibi, kısmi süreli çalışma dönemlerinde hafta tatilinin haftalık çalışma süresi 45 saati geçmediğinden fazla sürelerle çalışma şeklinde kabul edilerek %25 artırılmış, saat ücreti üzerinden hesaplanması gerekirken %50 zamlı ücret üzerinden hesaplanması da hatalı olmuştur.