Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/20005 K.2014/5375

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü: Davacı, işyerinde yürülükte bulunan Toplu İş Sözleşmesinin 45. maddesinde düzenlenen 6 aylık ücreti tutarında tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, işyerinde toplu işçi çıkarmanın söz konusu olmadığı ve davacının iş güvencesi kapsamında işe iade davası sonrasında tazminatlarının ödenmiş olması nedeniyle Toplu İş Sözleşmesinin 45/2. maddesinde öngörülen tazminat şartlarının oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında, fesih tarihinde yürürlükte bulunan Toplu İş Sözleşmesinin 45/2. maddesinde öngörülen tazminata hak kazanılıp kazanılmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, işyerinde toplu işçi çıkarmanın söz konusu olmadığı ve davacının iş güvencesi kapsamında işe iade davası sonrasında tazminatlarının ödenmiş olması nedeniyle Toplu İş Sözleşmesinin 45/2. maddesinde öngörülen tazminat şartlarının oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, fesih tarihinde yürürlükte bulunan Toplu İş Sözleşmesinin 45/2. maddesinde açıkça kanunda ve Toplu İş Sözleşmesinde düzenlenen haklar dışında ayrıca tazminat ödeneceği kararlaştırılmıştır.

İş sözleşmesinin işveren tarafça, gerçeğe aykırı gerekçelerle keyfi olarak feshedilmiş olduğu, Yargıtay tarafından onanarak kesinleşen, işe iade davasının gerekçeli kararında açıkça belirlenmiştir.

Bütün bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde Toplu İş Sözleşmesinin 45/2. maddesinde düzenlenmiş olan tazminatın, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 52. maddesi ile dava tarihinde yürürlükte bulunana Borçlar Kanununun 44. maddesi değerlendirilmek suretiyle kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmiş olması hatalıdır.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.