KÜNYE
7. Hukuk Dairesi 2013/20964 E., 2014/4143 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Şubat 2014
Karar Metni
430 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Davacı, dava dilekçesinde açıkladığı gün ve saatler arasında ve Toplu İş Sözleşmesine tabi olarak çalıştığını bildirerek bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, davacının iddİa ettiği kadar bir çalışmasının olmadığı gibi var olan çalışma karşılıklarınında ödendiğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Davacının hüküm altına alınan hafta tatili alacağı yönünden mahkeme kararının gerekçesinde hafta tatili alacağının 328,57 TL olduğunu açıklamasına ve esasen düzenlenen bilirkişi raporunda belirlenen miktarı esas alarak hakkaniyet indirimi yapılmak suretiyle karar vermesine rağmen hüküm fıkrasında maddi hata sonucu 328,57 TL yerine 128,57 TL yazılması, ayrıca hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi dikkate alınmayarak davacı yararına fazla avukatlık ücretine davalı yararına düşük avukatlık ücretine hükmedilmesi, gece zammı alacağına 29.05.2012 dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken 29.05.2013 tarihinden itibaren faiz yürütülmüş olması alacak talebinin bir bölümü reddedildiği halde yargılama giderlerinin paylaştırılmaması hatalı olup bozma nedenidir.
Ne varki; bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 7. Hukuk Dairesi, E. 2013/20964, K. 2014/4143, 19 Şubat 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama