Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/22034 K.2014/984

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işyerinde ağır vasıta şoförü olarak çalıştığını, yasal hakları ödenmeden işten çıkarıldığını, 2 aylık ücreti ile Şubat ayı ücretinin ödenmediğini, çok ağır koşullarda haftada 7 gün ve günde 15-17 saat çalıştığını, son ücretinin 1.500,00 TL olduğunu, 600,00 TL'sının bankaya yatırıldığını, bakiyesinin elden ödendiği belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili, resmi tatil, yıllık izin ücretleri ve maaş alacağının iş akdinin fesih tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili ... Mahkemelerinin yetkisiz olduğunu, davacının 06.09.2006 tarihinde işe başladığını, tüm haklarını aldığını bildiren ibraname imzalamasını istedikleri ve davacının izin almadan işyerini terkettiğini, çalışma şartlarının ağır olduğu iddiasının doğru olmadığını, fazla mesai yapılmadığını, ücretinin asgari ücret olduğunu hafta tatili kullandıklarını, resmi tatillerde izin kullanıldığını, yıllık izinlerini kullandığını, şoför dinlenirken yedek şoförün aracı kullandığı için takometrelerin şoförlerin çalışma süresini yansıtmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı, ıslah dilekçesinde talep ettiği alacakların faiziyle tahsilini istemediği halde HMK'nun 26. maddesindeki taleple bağlılık ilkesine aykırı biçimde faiz yürütülmüş olması hatalı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.