Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/22836 K.2013/17069

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacılar vekili davacılar murisinin davalı kuruma yasa ile işyerinin devrinden önce Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünde daimi kadroya geçmeden önce belirli süreli sözleşmelerle aralıklı olarak çalıştığını, mevsimlik işte çalışmadığını, ancak bu dönem için yıllık ücretli izin verilmediğini, ölen murisin kullanmadığı yıllık izinler karşılığı ücretinin de ödenmediğini belirterek, yıllık ücretli izin alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacılar murisinin daimi kadroya geçmeden önce mevsimlik olarak çalıştığını, 4857 sayılı İş Kanununun 53. Maddesi uyarınca yıllık ücretli izne hak kazanamayacağını, emsal kararlar bulunduğunu, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna istinaden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davacılar vekilinin temyizi üzerine 9. Hukuk Dairesi'nin 24/09/2012 tarihli ilamı ile özetle, davanın ölen işçinin mirasçıları tarafından açılmasına rağmen karar başlığında mirasçılardan sadece ...'in isminin yazılması, kabule göre de, işçinin mevsimlik statüde geçen hizmet süresi dahil tüm hizmet süresine göre çalışmasının 11 ayın üzerine çıktığı yıllar için yıllık izin süresinin hesap edilerek kullandığı ve ücreti ödenen yıllık izin sürelerinin mahsubu ile bakiye yıllık izin ücretinin hüküm altına alınması gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkeme bozma kararına uymuş, bilirkişiden ek hesap raporu aldıktan sonra davanın kabulüne karar vermiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacıların murisinin çalışmasının 11 ayın üzerine çıktığı 1999 yılı ile 2001-2009 yılları arasındaki dönem için hakettiği yıllık izin süresi belirlenmiş, yıllık izin kullandığı ya da bedelinin ödendiğine dair belge ibraz edilmediğinden 260 gün için son yevmiyesi üzerinden yıllık izin ücreti hesap edilmiştir. Davalı vekili ek hesap raporuna davacının 2001 yılından itibaren çeşitli tarihlerde yıllık izin kullandığına dair imzalı belgeler ve iş sözleşmesinin feshinden sonra 2007-2008-2009 yıllarına ait kullanılmayan 90 günlük izin ücreti tahakkuk ettirildiğine dair belgeler sunarak itiraz etmiştir. Mahkemece davalı vekilinin hakkı ortadan kaldıran savunması üzerinde durulmamıştır.

Davacılar murisi adına tahakkuk ettirilen 90 günlük yıllık izin ücretinin ödenip ödenmediği araştırılmalı, daha sonra yıllık izin kullanım belgelerini de değerlendirecek şekilde aynı ya da başka bir bilirkişiden hesap raporu alınarak davalı yararına oluşan kazanılmış haklar ihlal edilmeden yıllık izin ücreti varsa hüküm altına alınmalıdır. Eksik inceleme ile sonuca gidilmiş olması hatalıdır.

Öte yandan mahkemenin bozma kararına uymasına rağmen bozma ilamının 1 nolu bendini gereğini yerine getirmediği, 6100 sayılı HMK'nun 297/b maddesine aykırı davranarak davanın ölen işçinin mirasçıları ..., ... ve ... ... ile ... tarafından açılmasına rağmen, kararda sadece ... adına yer verdiği anlaşılmakta olup bu da ayrı bir bozma nedenidir.

O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.