KÜNYE
7. Hukuk Dairesi 2013/24403 E., 2014/5718 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Mart 2014
- Mahkemesi
- Kahramanmaraş İş Mahkemesi
- Tarihi
- 13/06/2013
- Numarası
- 2012/268-2013/550
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,
2-Davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde çalışırken iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili davacının devamsızlık yaptığını, iş sözleşmesinin haklı nedenlerle feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, diğer iddialarının asılsız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillere göre davacının iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiği, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca bilirkişi raporunda hesap edilen alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Davacı vekili davayı kısmi dava olarak açmış, bilirkişi raporunun ibrazından sonra ıslah dilekçesi vererek alacakların miktarını arttırmıştır. 6100 sayılı HMK'nun 179 veya 180.maddeleri anlamında davanın tamamen ıslahı sözkonusu olmayıp sadece alacakların miktarı arttırıldığı halde yanılgılı değerlendirme ile ıslah nedeni ile yapılan giderlerinin davacı üzerinde bırakılması hatalı olup bozma nedenidir.
Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nun 370/2.maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 7. Hukuk Dairesi, E. 2013/24403, K. 2014/5718, 11 Mart 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama