Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/3647 K.2013/9848

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davalı işverenin 01/02/2008- 31/01/2011 tarihleri arasında özürlü işçi çalıştırılmadığının tespit edilmesi üzerine idari para cezası uygulandığını,ardından bu para cezası ile ilgili yapılan icra takibine davalı işverence haksız olarak itiraz edilmesi üzerine takibin durduğunu belirterek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı taraf davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir.

Somut olayda, taraflar arasındaki uyuşmazlık idare tarafından kesilen idari para cezasının tahsili bakımından başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptaline ilişkin olup davanın tarafları arasında işçi-işveren ilişkisi bulunmamaktadır. Buna göre uyuşmazlığın çözüm yeri genel yetkili hukuk mahkemeleridir. Mahkemece, görevsizlik kararı verilmesi yerine işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozma nedenidir.