Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/6501 K.2013/14170

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre

davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, işyerinde süt ürünleri ünitesinde uzun yıllar paketleme, servis elemanı olarak çalıştığını, haftanın yedi günü, sabah saat 8.00’de işbaşı yapıp, akşam saat 22:00-23:00'e kadar çalıştığını, ancak fazla mesai ücretinin ödenmediğini belirterek fazla çalışma ücretinin, dava tarihinden itibaren reeskont faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının sabah saat 08:00' den akşam saat 22:00-23:00'e kadar çalıştığı iddiasının doğru olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, çalışma saatleri hakkında davacıya yapılan yemin teklifi ve davacı tarafından verilen yeminli beyan ile tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde günlük fazla çalışma süresinin 3 saati geçtiği, ancak 3 saat ile sınırlı tutularak ve zamanaşımı süresi dikkate alınarak, fazla mesai ücretinin hesaplandığı belirtilerek %30 oranındaki hakkaniyet indirimi ile fazla çalışma ücreti alacağının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma ücretlerinin hesaplanması konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda mahkeme kararının gerekçesinde ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın yedi günü çalıştığı, günde üç saat fazla çalışma ile yirmibir saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Buna karşın mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda hafta tatili ücreti hesaplanırken davacının bir hafta çalışıp bir hafta tatil yaptığı açıklanmıştır. Davacının bir hafta 6 gün bir hafta 7 gün çalıştığı ispat edilip kabul edilmesine rağmen, hesaplama yapılan tüm çalışma döneminde, haftalık 7 gün çalıştığı kabulü ile fazla mesai ücretinin belirlenmesi hatalı olup bozma nedenidir.