Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/6502 K.2013/23074

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde 01.04.2005 tarihinde davalı iş yerinde müdür olarak çalışmakta iken, İstanbul’da yeni açılan şubede çalışmak üzeri İstanbul’a götürüldüğünü kendisine verilen sözlerin tutulmaması üzerine Adana’ya geri döndüğünü, ancak izin dönüşü tezgahtar olarak çalışmasını istediklerini, bunu kabul etmediğini ve iş akdini 21.3.2011 tarihinde haklı olarak feshettiğini, haklarının ödenmediğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Bilirkişi raporunun hazırlanmasından sonra, davalı aleyhine açtığı Adana 3. İş Mahkemesinin 2012/512 Esas sayılı ek dava ile davalı işyerinde ilk olarak 1.4.2000 tarihinde işe başladığını kıdeminin bu tarihten itibaren başlaması gerektiğinden bahisle kıdem tazminatı alacağının 1.4.2000- 1.4.2005 tarihleri arasındaki süre yönünden de 8.785,00 TL olarak tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının işyerini kendisinin terk ettiğini ve müdür sıfatının olmadığını savunarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının, davalı iş yerinde 01.04.2005 tarihinden 21.03.2011 tarihleri arasında toplam 5 yıl 11 ay 20 gün çalıştığı, dinlenen tanık beyanlarına göre çalışmalarının kesintisiz olduğu, iş akdinin davacı tarafından haklı feshedildiğinin kabulü ile yıllık izinlerini kullandığı gerekçesiyle, ihbar tazminatı ve yıllık izin talebinin reddine ve 10.422,60 TL kıdem tazminatı ile 1.956.73 TL fazla mesai, 503,16 TL genel tatil alacağının tahsiline karar verilmiştir.

Somut olayda, davacının ilk davada 1.4.2005- 21.3.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde müdür sıfatıyla çalıtığından bahisle kıdem tazminatı talepli dava açmış ve alınan bilirkişi raporunda davacının bu dönem yönünden hak ettiği kıdem tazminatının 10.422,60 TL olduğu belirlendikten sonra davacı, 31.8.2012 tarihinde davalı işyerinde ilk olarak 1.4.2000 tarihinde çalıştığından bahisle 1.4.2000-1.4.2005 tarihleri yönünden de 8.785,00 TL kıdem tazminatı talebinde bulunmuş mahkemece iki dava 3.9.2012 tarihinde birleştirilerek birlikte görülmüştür.

Ancak, dosyanın incelenmesinde, birleştirilerek görülen Adana 3.İş Mahkemesinin 2012/512-889 Esas ve Karar sayılı davasının açılmasından sonra, yeni bir bilirkişi raporu alınmadığı gibi mahkemece de kıdem hesabına yönelik hiçbir işlem yapılmadığı, dolayısıyla davacı tarafından açılan ve mahkemece birleştirilerek görülmesine karar verilen ek dava hakkında bir karar verilmediği açıktır.

HMK'nun 297/2.maddesi gereğince hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin taleplerden her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekmektedir. Mahkemece davacının taleplerinin tamamını karşılayacak şekilde hüküm kurulmaması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.