Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/7175 K.2013/8250

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, işverenin iş akdini geçerli bir neden olmaksızın feshettiğini bildirerek feshin geçersizliğine, işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının işinin bir parçası olarak fazla çalışma yapmasının zorunlu olduğunu, davacının fazla çalışmayı ve hafta sonu yazılan nöbetleri kabul etmeyerek iş barışı ve disiplinini bozduğunu, ahlak ve doğruluğa uymayan davranışlar sergilediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Onay vermeyen işçinin fazla çalışmayı kabul etmemesinin davalı işverene iş akdini haklı nedenle fesih hakkı verip vermediği konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Yasasının 41/7. Maddesi hükmüne göre davacının fazla çalışma konusunda yazılı olarak izninin ve onayının alınması zorunluluktur. İş Kanununa İlişkin Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışma Yönetmeliğinin 9. maddesinde fazla çalışma ihtiyacı olan işverence bu onayın her yıl başında işçilerden yazılı olarak alınacağı ve işçi özlük dosyasında saklanacağı bildirilmiştir.

Somut olayda, davacı, davalı işyerinde zırhlı araçta güvenlik görevlisi olarak çalışmakta olup davalı işveren fazla çalışmanın işin bir parçası olduğunu ve bundan kaçınmanın mümkün olmadığını iddia ederek, fazla çalışmayı kabul etmeyen işçinin iş akdini, fazla çalışma yapmamakta ısrar etmesini doğruluk ve bağlılığa uymayan davranış olarak yorumlayarak iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanununun 25/II maddesi uyarınca tazminatsız olarak feshettiğini bildirmiştir. Ancak davacı,

işverene fazla çalışma konusunda yazılı olarak onay vermediğini bu nedenle fazla çalışma yapmak istemediğini beyan ederek fazla çalışma taleplerini kabul etmemiştir. Yasanın açık düzenlemesi karşısında yazılı onayı alınmayan işçinin sadece sözleşmedeki hüküm gereği fazla çalışmaya zorlanması mümkün olmadığı gibi fazla çalışma yapmaması da haklı fesih nedeni oluşturmaz. Mahkemece davanın kabulü ile işçinin işe iadesine karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmiş olması hatalıdır.

Yukarıda açıklanan sebeplerle 4857 sayılı Kanun'un 20/3 maddesi gereğince mahkemece verilen kararın bozularak ortadan kaldırılması ve Dairemizce aşağıda yazılı hükmün kurulması gerekmiştir.