Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/7733 K.2013/11456

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde çalışırken iş akdini ödenmeyen ücret alacakları nedeni ile feshettiği iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının iş sözleşmesinin devamsızlık nedeni ile feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini, diğer iddialarının da yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesini ödenmeyen ücret alacaklarının bulunması nedeni ile haklı olarak feshettiği, kıdem tazminatına hak kazandığı, ayrıca bilirkişi raporunda belirlenen alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilinin temyizi üzerine 9. Hukuk Dairesi'nin 18/6/2012 tarihli ilamı ile özetle, davalı şirketin Unvan değişikliği yapıp yapmadığının araştırılması gerektiği, ayrıca davalı tarafa delillerini ibraz için usulüne uygun mehil verilmeyip savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesi bozulmuştur.

Bozma kararına uyan Mahkeme, davalı tarafın verilen süre içinde bildirdiği delillerini toplayıp tanıklarını dinledikten sonra davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Fazla mesai ücreti ihtilaflıdır.

Davacı vekili dava dilekçesinde davacının fazla mesai yaptığını iddia ederek fazla mesai ücreti talep etmiştir.

Davacının iddiasını ispat için dinlettiği tanıkları davacının fazla mesai yaparak çalıştığını doğrulamışlardır.

Davalı vekili ise, vardiyalı çalışma nedeni ile fazla mesai yapılmadığını savunmuş olup dinlenen tanıkları davalının savunmasını teyit eder yönde açıklamalarda bulunmuşlardır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanıklarının beyanlarına göre davacının 20/04/2002- 31/03/2003 tarihleri arasındaki dönemde fiilen 10,5 saat çalışıp haftalık 18 saat; 01/04/2003 tarihinden fesih tarihine kadar ise saat 10.00-22.00 arası 12 saat çalıştığı, 1 saat ara dinlenme ile haftalık 21 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ve buna göre fazla mesai ücreti hesap edilmiştir.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir.

Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir.

Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Bu itibarla davacının 12 saat çalıştığı dönem için ara dinlenmenin en az 1,5 saat yerine 1 saat olarak alınması sureti ile fazla mesai süresinin ve ücretinin hesaplanması hatalı olmuştur. O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.