Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/7757 K.2013/20366

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, şirkete ait tıp merkezinde 20.05.2007 tarihinde çalışmaya başladığını, işyerinde gündüzcü olduğu zamanlarda haftanın 6 günü günde 10 saat, iki haftada bir cumartesi 08.00-15.00 saatleri arasında çalıştığını, gece vardiyasında ise günde 14 saat çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, durumu ağırlaştırarak sürekli gece çalışmasının istendiğini, iş sözleşmesini 20.01.2011 tarihinde İş Kanunu'nun 24/2 maddesi gereği haklı nedenle sona erdirdiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile ödenmeyen işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davacının iş akdinin devamsızlık sebebiyle İş Kanunu'nun 25/II-g maddesi gereği feshedildiğini, işyerinde fazla mesai yapılmadığını, vardiya usulü ile çalışıldığını, belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir.

Taraflar arasında mahkemece fazla mesai alacağının hesaplanması yönünden HMK 26. maddesi uyarınca talep aşılıp aşılmadığı noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai hesabı yapılırken işyerinde günlük çalışma saatinin 10 saat olduğu, bu çalışma şekline göre 1 saat ara dinlenmesi düşüldüğünde haftalık çalışma süresinin 54 saat olacağı ve haftalık 45 saati aşan (54-45=9) 9 saatin fazla çalışma olduğu sonucuna varılmıştır. Ancak davacı dava dilekçesinde haftanın 6 günü günde 10 saat, iki haftada bir cumartesi 08.00-15.00 saatleri arasında çalıştığını söylemiştir.

Davacı çalışmasının iki haftada bir cumartesi 08.00-15.00 saatleri olduğunu belirtmesi karşısında, bu iki hafta için 3 saat daha eksik çalışma olacağından haftalık mesaisi 9 saat değil 6 saat olur.

O halde davacının iki hafta için 9 saat, iki hafta için 6 saat fazla mesai yaptığı kabulü ile hesaplama yapılması gerekirken, davacının dava dilekçesindeki talebini aşar şekilde, HMK.'nun 26. maddesinde belirtilen talep ile bağlılık kuralına aykırı olan bilirkişi tarafından yapılan hatalı hesaplamaya itibar edilerek yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.