Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/9112 K.2013/16176

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, 16.11.1997 tarihinde çalışmaya başladığını ve iş akdinin 21.12.2008 tarihinde haksız ve geçersiz olarak feshedildiğini işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir. Davalı, davacının hangi dönemlerdeki çalışmaları için taleplerini ileri sürdüğünün belli olmadığını, işçilik ücretlerinde geriye dönük 5 yıl öncesine ilişkin talepte bulunmanın mümkün olmadığını, davacının bu yönde açıklamada bulunması gerektiğini, 5 yıldan öncesine ilişkin davacının talebi var ise taleplerinin zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 16.11.1997-31.12.2008 arasında petrol istasyonunda vardiya amiri olarak, izin kullanmaksızın, yine hafta sonu tatili yapmaksızın sabah saat 08:00'den akşam saat 20:00'ye kadar 1.100,00 TL maaş, yılda üç ikramiye ve her gün bir öğün yemek sosyal yardımı karşılığında çalıştığı, işyerinin işlerinin kötüye gitmesi ve çalışamaz hale gelmesi üzerine 31.12.2008 tarihinde davacının işine son verildiği, davacıya hiç bir şekilde davaya konu alacakların ödenmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hukuk yargılamasında ispat araçlarından olan “Yemin” 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 225 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir.

Yasanın 225'nci maddesine göre, yeminin konusunu, davanın çözümü bakımından önem taşıyan, çekişmeli olan ve kişinin kendisinden kaynaklanan vakıalar teşkil eder. Bir kimsenin bir hususu bilmesi onun kendisinden kaynaklanan vakıa sayılır.

Somut olayda; davalı vekili 29.11.2011 tarihli delil listesinde “yemin” deliline dayandığından davalı yana yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.