Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/9250 K.2013/22780

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, Karayolları 6. Bölge Müdürlüğüne bağlı işyerinde kadrolu işçi statüsünde emekli olduğu Ocak 2008 tarihine kadar, Yol-İş Sendikası üyesi olarak çalıştığını, burada çalışırken Yozgat ... Bakımevinde 2004-2008 tarihleri arasında bir hafta boyunca sürekli bekçi olarak görev yaptığını, fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini, bir hafta boyunca gece gündüz çalışmasının karşılığı olarak Harcırah Kanununun 39.maddesi gereğince harcırah ödemesi yapılması gerektiği halde yapılmadığını ileri sürerek harcırah, fazla çalışma, yolluk-transfer alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının çalışmış olduğu sürelerde 12. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin 96. maddesinde belirtilen vardiya usulü çalışma şartlarına göre çalıştırıldığını ve aynı sözleşmenin 59.maddesinde belirtilen yolluk ve görev tazminatı ödenmesi hakkında 6245 sayılı Harcırah Kanunun 49. maddesine göre bölge sınırı dahilinde gezici olarak görev yapan memur ve hizmetlilere gündelik ve yol gideri yerine Bakanlıkça vize edilen cetvellere göre seyyar görev tazminatı verildiğini, bu nedenle davacının idareden hiç bir alacağının olmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, bilirkişi raporuna itibar edildiği gerekçesiyle isteklerin kabulüne karar verilmiştir. Davalı işveren tarafından davacıya görevlendirilen her gün için seyyar görev tazminatı ödendiği uyuşmazlık dışıdır. Ancak davacı işçi kendisine tam gündelik harcırah ödenmesi gerektiğini iddia etmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı işçinin Harcırah Kanunu’nun 3 ve 39.maddeleri uyarınca görevlendirilen her gün için tam gündelik alması gerektiği belirtilmiş ve hesaplanan fark alacak hüküm altına alınmıştır.

Uyuşmazlığın çözümü ile ilgili normatif hükümlerin incelenmesi gerekmektedir. Harcırah Kanunu’nun 39. maddesine göre “Resmi bir görevle memuriyet mahalli içinde bir yere gönderilenlere gündelik verilmez. Geçici bir görevle memuriyet mahalli dışındaki bir yere gönderilenlerden, buralarda ve yolda öğle (saat 13.00) ve akşam (saat 19.00) yemeği zamanlarından birini geçirenlere 1/3, ikisini geçirenlere 2/3 oranında ve geceyi de geçirenlere tam gündelik verilir”.

Aynı Kanunu’nun 49. maddesine göre ise “Asli görevleri gereği memuriyet mahalli dışında ve belirli bir görev bölgesi (Merkez veya il kuruluşuna dahil birimlerde il sınırı, bölge şeklinde çalışan birimlerde bölge sınırı) içinde fiilen gezici olarak görev yapan memur ve hizmetlilere gündelik ve (Aşağıda unvanları sayılanlar hariç) yol masrafı ödenmez.

Bunlardan, Maliye ve Gümrük Bakanlığınca görev unvanları ile iş ve çalışma özellikleri uygun görülenlere; bu Bakanlıkça vize edilen cetvellere dayanılarak fiilen gezici görev yaptıkları günler için almakta oldukları aylık/kadro derecelerine göre müstahak oldukları yurtiçi gündeliklerinin üçte biri günlük tazminat olarak verilir”.

Davacının üyesi olduğu sendika ile davalı işveren arasında imzalan Toplu İş Sözleşmesinin 59.Maddesinde yolluk ve seyyar görev tazminatı başlığı altında "yolluk ve seyyar görev tazminatı konusunda Harcırah Kanunu, Bütçe Kanunu ve ilgili mevzuat hükümleri uygulanır" kuralına yer verilmiştir.

Somut olayda, davacının Karayolları 6. Bölge Müdürlüğüne bağlı işyerinde çalıştığı, çalıştığı süre boyunca, dosya içeriğine göre bölge sınırları içinde ancak asıl görev yeri dışında fiilen gezici olarak görev yaptığı ve bu görev gereği her gün için seyyar görev tazminatının kendisine ödendiği sabittir. Bu ödeme Harcırah Kanunu’nun 49 ve Toplu İş Sözleşmesinin 37. maddesine göre yerindedir. Davacının tam gündelik harcırah alabilmesi için bölge dışında görevlendirilmesi gerekirdi. Davacının bölge sınırları dışına çıkarıldığı iddia edilmediğinden, Harcırah Kanunu’nun 39. maddesi uyarınca gündelik harcırah alacağına hak kazanması olanağı yoktur. Harcırah isteminin reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.