Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2013/9375 K.2013/7768

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre

davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili davacının davalı ...'ye ait işyerinde belediyenin asıl işverenliğinde çeşitli alt işverenler nezdinde çalıştığını, emeklilik nedeni ile iş akdinin sona erdiğini ancak haklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalıların temyizi üzerine 9. Hukuk Dairesi'nin 10/05/2012 tarihli kararı ile davacının dava dışı İZBAŞ A.Ş. nezdinde geçen hizmet süresinin tasfiye edilmesi nedeni ile bu dönem dışındaki çalışma süresi için alacaklarının hesap edilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkeme tarafından bozma kararına uyulmuş, ek rapor alındıktan sonra davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükme esas alınan ek bilirkişi raporunda davacının İZBAŞ A.Ş. isimli şirkette 17/04/1999-15/07/2001 tarihleri arasında geçen toplam 586 günlük hizmeti dışlanarak 16/07/2001-30/06/2008 arası 6 yıl 11 ay 14 gün üzerinden kıdem tazminatı hesap edilmiştir.

Yıllık izin açısından ise bozma kararı öncesi alınan raporda olduğu gibi 122 gün üzerinden hesap edilen yıllık izin süresinden kullanıldığı kabul edilen 45 günün mahsubu ile 77 gün için çıplak ücret üzerinden hesaplama yapılmıştır.

Dosya içindeki ibranameden davacının İZBAŞ A.Ş.'yi yıllık izin alacağı bakımından ibra ettiği sabit olduğu gibi hükmüne uyulan bozma ilamında da davacının alacaklarının tasfiye edilen İZBAŞ A.Ş. nezdindeki çalışma süresi dışlanarak hesaplanması gerektiği belirtilmiştir. O halde davacının yıllık izin süresi de 6 yıl 11 ay 14 günlük hizmet süresi esas alınarak belirlenmelidir. Bu yön üzerinde durulmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3-Bozma öncesi mahkeme kararında kıdem tazminatına dava tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verildiği, davacının bu yöne ilişkin temyizi bulunmadığı, kararın davalıların temyizi üzerine bozulduğu ve bu hali ile davalılar yararına kazanılmış hak oluştuğu dikkate alınmadan bozma kararı üzerine kurulan hükümde kıdem tazminatına “fesih tarihinden” itibaren faiz işletilmesi de doğru olmamıştır. O halde davalıların belirtilen yöne ilişen temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.