Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/10088 K.2014/17164

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalılar .... Gıda Sanayi ve Ticaret A.Ş., F.. A.., İ.. F.., A.. F.. ve A.. F.. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde işçi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak sonlandırıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin ihbar önelli fesih bildirimi ile kıdem tazminatı hesaplanarak feshedildiğini, ekonomik sıkıntılar nedeniyle ödenemediğini ancak ödeneceğini, başka alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalının haklı nedenle feshi ispat edemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı gerçek kişilere husumet yöneltilip yöneltilemeyeceği konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, dava dosyası içeriğinden davacının, ilk olarak F.. A.. nezdinde işe girdiği, daha sonra F.. A.. de çalıştığı ve bu işveren tarafından iş akdini sonlandırıldığı sabittir. Davalı şirketler arasında organik bağ bulunması nedeniyle bu iki davalı şirketin tüm alacaklardan müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmesi yerindedir.

Ancak, davacının hizmet cetvelinin incelenmesinde,davalı gerçek kişiler yanında bir çalışması tespit edilememiştir, davacının böyle bir iddiası da bulunmamaktadır. Dosyaya getirtilen ticaret sicil kayıtlarından, her iki davalı şirketin de halen faal olduğu açıkça anlaşılmaktadır.

Bu durum karşısında, Türk Ticaret Kanunu hükümleri gereğince, kurucularından bağımsız tüzel kişiliği bulunan şirketler nezdindeki çalışmalarından dolayı şirket ortaklarının şahsi sorumluluğunun sözkonusu olmayacağı hususu gözardı edilerek, davalı gerçek kişilerin de borçlardan müteselsil ve müşterek sorumluluğuna karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3-Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir. 4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Somut olayda, davacının çalışmalarının karşılığı olarak serbest zaman kullandırıldığı iddia edilmiş ve buna ilişkin belgeler dosyaya sunulmuştur. Bilirkişi tarafından, davacının fazla mesai alacağı hesaplanırken , 4857 sayılı yasanın 41/4 fıkrasındaki “fazla çalışma karşılığı izin” için öngörülen düzenlemeye dikkat edilip edilmediği anlaşılamamaktadır.

Kanunun 41/4. maddesinde fazla çalışma veya fazla süreli çalışma halinde bu süreler karşılığı zamlı ücret yerine fazla çalışılan her saat karşılığı bir saat otuz dakika serbest zaman olarak kullanılabileceği hüküm altına alınmıştır.Bu nedenle bilirkişiden, ara dinlenme süresini ve çalışma süresinin tespit yöntemini de gösteren denetime elverişli, ek rapor alınarak fazla çalışma karşılığı izin belgeleri yasanın 41/4 maddesi uyarınca değerlendirilip, fazla çalışma ücretinin buna göre belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ve yetersiz rapora dayanarak hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

O halde davalılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.