Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/10397 K.2014/21173

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Menfi tespit

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü: 1-Dosyadaki yazılara hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleri ile dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacılardan ...'in 2011 yılının Ocak ayının başında davalının sahibi olduğu ve işlettiği ...

Ticarette çalışmaya başlamış olduğunu, davalı işveren tarafından diğer işçilerden olduğu gibi müvekkilinden de eşinin de kefilliği ile beraber teminat bonosu adı altında alınan davaya konu 09/09/2011 tarihli 30.000,00 TL bedelli ve 05/04/2011 tanzimli bono alındığını, iş akdinin feshinden sonra davalı alacaklı işveren tarafından bu bono hakkında Amasya Asliye 2. Hukuk Mahkemesinin 2012-1-1 D.

İş sayılı dosyası ile ihtiyat-i haciz kararı alınarak Amasya 2. İcra Müdürlüğü'nün 2012/2 sayılı takip dosyası ile icrai hacze geçilmiş ve 05/01/2012 tarihinde haciz uygulanmış olduğunu, bu haciz sırasında müvekkilinin borcu kabul etmediğini, bononun teminat amaçlı olarak verildiğini, bononun iptali ile borçlu olmadığının tespitine ve inkar tazminatına mahkumiyetine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Mahkemece davacının teminat senedi niteliğindeki bonodan kaynaklı borçlu olmadığının tespiti doğru olmuş ise de; icra inkar tazminatı oranının %40 olarak belirlenmesi doğru olmamıştır. İİK 67/2'deki %40 ibaresi 02/07/2013 tarihinde ve 6352 sayılı Kanunun 11. maddesi ile %20 olarak değiştirilmiştir. Davacı yararına %20 icra-inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken %40 oranında hükmedilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmekte ise de; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.