Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/10875 K.2014/18281

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... Çimento Sanayi ve Ticaret A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı ... Çimento Sanayi ve Ticaret A.Ş.’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde mikser operatötü olarak çalışırken yapılan fazla mesailerin karşılığının ödenmediğinden bahisle fazla mesai alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı... Çimento Sanayi Ve Ticaret A.Ş. fazla mesai yapmadığını yapılan fazla mesai olursa ücretinin ve davacının tüm haklarının ödendiğini, davacının hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin yapmış olduğu fazla çalışmanın hesaplanması konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, dinlenen tanıklar davacının hangi tarihler arasında çalıştığını bilmediklerini beyan etmişlerdir. Davacı 25.07.2010 tarihinde işe girdiğini 15.01.2013’de işten çıktığını iddia etmiş, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda da hesaplama bu tarihler arasındaki tüm süre için yapılmıştır.

Dosyada bulunan hizmet dökümü cetveli, işe giriş ve işten ayrılış belgelerine göre davacının 01.08.2010 tarihinde işe girdiği, 25.05.2011 tarihinde işten ayrıldığı, 16.07.2011 tarihinde aynı işyerinde yeniden işe girdiği, 07.09.2012 tarihinde ayrıldığı, 15.09.2012 tarihinde yeniden işe girdiği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamında bulunan belgelerden davacının çalışmadığı anlaşılan 21 günlük ve 8 günlük iki dönem için de çalışılmış gibi hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.