Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/10880 K.2014/18497

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalılara ait işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davalıların temyizi üzerine Dairemizin 03.07.2013 tarihli ilamı ile özetle, “...Somut olayda, davacı güvenlik görevlisi olup 12 saat çalışıp ardından 24 saat dinlenmektedir. Vardiya dönüşlerinde ise bu dinlenme 36 saate çıkabilmektedir. Yapılacak iş davacının fazla çalışma süresini her hafta itibariyle ayrı ayrı hesaplamak vardiyanın geceye gelmesi halinde 7,5 saati aşan çalışmaların fazla çalışma olduğu kabul edilerek kararı davacının temyiz etmediği gözetilerek, çıkacak sonuca göre bir karar vermektir. Mahkemece hatalı bilirkişi raporu esas alınarak sonuca gidilmesi bozma nedenidir.” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkeme bozma kararına uymuş, ek hesap raporu aldıktan sonra davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Mahkemenin bozma sonrası hükmüne esas aldığı bilirkişi hesap raporunda, davacının 12 saat çalışıp 24 saat dinlendiği, bu çalışma sisteminde ayda 3 hafta 5 kez, 1 hafta 4 kez 12 saat çalıştığı, 1,5 saat ara dinlenme süresinin mahsubu halinde ayda 3 haftada mesai süresinin haftalık 52,5 saat, 1 haftada ise 42 saat olduğu, gece vardiyasında çalıştığı ayda iki haftada günlük 7,5 saati aşan 3 saatten toplam 30 saatin ilavesi ile aylık çalışma süresinin 229,5 saat olduğu,

bir haftaya isabet eden ve 45 saati aşan 12,38 saatin fazla mesai olduğu tespiti yapıldıktan sonra davacı temyizi olmaması nedeni ile bozma öncesi gibi haftalık 7,5 saat üzerinden hesaplanan fazla mesai ücretinin hüküm altına alınması gerektiği belirtilmiş ise de, davacının 4 haftalık süreçte toplam mesai süresi (52,5x3+42=)199,5 saat olup bunun içinde gece vardiyasında çalıştığı 7,5 saati aşan günlük 3,iki haftalık süreçte 30 saat de bulunmaktadır.

Hal böyle olunca bilirkişinin tekrardan 30 saati katarak 4 haftalık süreçteki mesai süresinin 229,5 saat olduğuna ilişkin tespiti hatalıdır. Davacı 4 haftalık süreçte 199,5 saat çalıştığına göre bundan 4 haftaya isabet eden yasal mesai süresi olan 180 saatin (45x4=180) mahsubu halinde haftalık fazla mesaisi 5 saat olmaktadır. Davacının fazla mesai ücreti buna göre hesap edilmeli iken yanılgılı değerlendirme ile hazırlanan rapora itibar edilmesi hatalı olmuştur.

O halde davalılar vekillerinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmamalıdır.