Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/11317 K.2014/17259

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 16.09.2014 günü belirlenen saatte taraflara tebligat yapıldığı halde gelmedikleri görülerek incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü;

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında fazla çalışma alacağı uyuşmazlık konusudur.

Davacı vekili, davalı işyerinde muhasebe şefi olarak çalıştığını, hafta içi çoğu zaman mesai saatlerinden sonra geç saatlere kadar, Cumartesi günleri 2008 yılına kadar 07.30-15.30; 2008 yılından itibaren ise 07.30-11.30 saatleri arasında çalıştığını belirterek fazla çalışma ve genel tatil alacağı talep etmiştir.

Davalı şirket, davacının aylık ücretinin bordroya yansıtıldığını, bordrolarda açıkça görüleceği üzere aldığı ücretin oldukça yüksek bir ücret olduğunu, fazla çalışma karşılığı ücretinin, aylık ücretin içinde olduğunu, genel tatil çalışmalarının karşılığının da ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı işyerinde davacı gibi muhasebe şefi olup daha önce iş sözleşmesi feshedilen, aynı alacaklar için dava açan işçi Narize Uzel tarafından açılan dava, İskenderun 2. İş mahkemesinin 30.01.2014 tarih ve 2013/249 E-2014/19 K sayılı kararı ile kısmen kabul edilmiş olup davalının temyizi üzerine yapılan inceleme neticesinde alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma alacağı, " ...somut olayda tüm tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, davacının haftada bir gün 08.00-18.00 saatleri arasında çalıştığı, 4 gün 08.00-19.00 saatleri arasında çalıştığı, 2008 yılına kadar Cumartesi günü 15.00 e kadar, 2008 yılından sonra ise 13.00 e kadar,

2010 yılından sonra ise 12.00 ye kadar çalıştığı değerlendirilmiştir." denildikten sonra hesaplama ve özellikle ara dinlenme süreleri belirlenirken sadece 2008 yılına kadar ve 2008 yılından sonra olmak üzere iki hesaplama şekli belirlenip davacının iddia ettiği saat aralığı kabul edilerek 2008 yılına kadar haftalık 10,5 saat. 2008 yılından sonra ise haftalık 7,5 saat fazla çalışma süresi belirlendiği görülmüştür.

Söz konusu hesaplama şekli ve dolayısıyla mahkeme kabulü, Dairemizce incelenmiş olup talep aşımı söz konusu olmadığı anlaşılmakla verilen kısmen kabul kararının 16.09.2014 tarih ve 2014/10091 E-2014/17258 K sayılı kararı ile vekalet ücreti noktasında düzeltilerek onanmıştır.

Dolayısıyla bu hesaplama şekli ve kabul, Dairemizce de uygun görülmüştür.

Hal böyle olunca, aynı işyerinde, aynı unvan/görevde çalışan iki işçi arasında çalışma koşulları ve sürelerinin farklı uygulandığına dair somut ve objektif bir uygulamanın varlığı davacı işçi tarafından ispatlanamadığına göre, bu dosya bilirkişi tarafından haftalık fazla çalışma süresi 2007 yılından itibaren 11 saat olacak şekilde hesaplanarak alacak miktarının belirlenmesi ve mahkemece bu miktarın hüküm altına alınması hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş, yukarıda belirtilen İskenderun 2. İş Mahkemesi'nin 30.01.2014 tarih ve 2013/249 E-2014/19 K sayılı kararına konu hesaplama şekli esas alınarak yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılması ya da resen hesaplama yapılarak davacının 2008 yılına kadar ve 2008 yılından sonra olacak şekilde fazla çalışma alacağı miktarı belirlenip hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece, eksik inceleme ile karar verilmiş olması bozma nedenidir.