KÜNYE
7. Hukuk Dairesi 2014/15057 E., 2015/2715 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Şubat 2015
Karar Metni
364 kelime·2 dk okuma
İş Mahkemesi Dava Türü : Alacak
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:
1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,
2-Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... işvereni nezdinde 04/07/2007-23/05/2011 tarihleri arasında kesintisiz olarak güvenlik elemanı olarak diğer davalının işyerinde çalıştığını, müvekkilinin 23/06/2010 tarihinde evlendiğini, evliliği dolayısıyla iş akdini feshettiğini, ödenmeyen alacaklardan müteselsilen sorumlu olduklarını ileri sürerek kıdem tazminatı ve bazı işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.
Davalılar vekilleri, davanın reddini talep etmişlerdir.
Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Davacı dava dilekçesinde fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarına temerrüt tarihinden itibaren faiz talep etmiştir. Davacı ıslah dilekçesinde de, bu alacaklar için temerrüt tarihinden itibaren faize hükmedilmesini istemiştir.
Dosya içerisinde yer alan davacı tarafından davalı ...'ne gönderilen 23.5.2011 tarihli ihtarnameye göre, davaya konu edilen fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti bakımından 6.6.2011 tarihi itibariyle davalı ...'nin temerrüde düşürüldüğü anlaşılmaktadır. Mahkemece davacı tarafın talebi ve temerrüt tarihleri nazara alınmadan dava konusu alacaklara faiz yürütülmesi hatalı olmuş ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.
Yargıtay 7. Hukuk Dairesi, E. 2014/15057, K. 2015/2715, 26 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama