Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/1988 K.2014/10139

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK'nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı, denk iş yapan işçilerin işçilik ücretlerinin %40'a varan oranlarda fazla iken davacının ücretinin düşük olmasının davalı işverenin kusuru olup eşitlik ilkesine aykırı olduğunu, TİS'nin 5/3.maddesindeki kadrolu işçiler arasında kendisinin de bulunmasına karşılık eksik ücret verildiği, özlük haklarının da buna göre eksik belirlendiğini bildirerek günlük yevmiyesinin ve özlük haklarının daimi işçi yevmiye ve özlük haklarına denk olduğunun tespiti ile ücret farklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının 01/08/2007 tarihinde 5620 sayılı Kanun uyarınca sürekli işçi kadrosuna alındığını ve bu alınma sırasında aynı kanunun 2/II.maddesi uyarınca işlem yapıldığını bildererek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının 01/02/2010 tarihi itibariyle yevmiyesinin 49,54 TL olduğu halde aynı pozizyonda çalışan dava dışı çalışanlar K. A., A. K. ve A. B.'nin almış olduğu yevmiyenin ise 64,89 TL olduğu davacının eşit işe eşit ücret alamadığı gerekçesiyle bilirkişi tarafından hesaplanan ücret farklarının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davacının işyerinde kampanya işçisi olarak çalışırken 01/08/2007 tarihinde daimi kadroya alındığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık dışıdır. 5620 sayılı yasanın 2/II.maddesinde "birincil fıkra hükümlerine göre geçici iş pozisyonlarından sürekli işçi kadrolarına geçirilmiş olmalarından dolayı, bu işçilerin mevcut ücret düzeylerinde ve diğer mali ve sosyal haklarında artış yapılamaz ve ücret skalaları değiştirelemez. Bu işçilere sadece 2007 yılı ve sonraki yıllardaki toplu iş sözleşmeleri ile belirlenecek genel ücret artışları uygulanır" şeklinde kurala yer verilmiştir.

Davalı işveren tarafından da sözü edilen hükme göre daimi kadroya alınma sırasında davacının ücretinde artışa gitmemiştir. Ancak dosya içinde yer olan sicil kartı ve bilirkişi raporuna göre 2007 yılı ve sonraki Toplu İş Sözleşmesi hükümleri gereği ücret artışları uygulanmıştır. Bu itibarla davacı işçi yönünden işveren uygulaması sözü edilen yasa ve toplu iş sözleşmesi hükümleri ile uyumludur.

Davalı işveren bu davada emsal olarak değerlendirilen üç işçi yönünden de aynı uygulamayı yapmış ve 01/08/2007'de kadroya alınma sırasında ücret artışı yapmamıştır. Daıvacı ile emsal olduğu belirtilen üç işçi arasındaki tek fark, diğer işçilerin işe giriş tarihleri sebebiyle ortaya çıkmaktadır. Davacı 1997'de işe girdiği halde emsal alınan diğer işçilerden ikisi 1988 yılında, biri ise 1986 yılında işe girmişlerdir.

Davacıya emsal olduğu belirtilen her üç işçinin de işe giriş tarihi davacıdan daha önce olduğu için kıdeme bağlı olarak yevmiyeleri daha yüksektir. Daimi kadroya alınma anında davacının yevmiyesi 40,61 TL iken, emsal alınan K. A., A.E. ve A. K.'ın yevmiyeleri ise 51,89 TL'dir. Davalı işveren daimi kadroya alınma anında ücret artışı yapmamış, daha sonra toplu iş sözleşmesi ücret artışları her bir işçi yönünden almakta oldukları ücretlere uygulanmıştır.

Bu yüzden davacı işçi ile aynı işi yapan işçiler arasındaki ücret farkı devam etmiştir. İşyerinde çalışan ve aynı işi yapan işçilerin ücretlerinin kıdeme bağlı olarak farklılık göstermesi eşitlik ilkesine aykırılık olarak değerlendirilemiz. Bu yüzden davacının yevmeyesinin emsal işçilere göre tespiti ile fark alacaklara karar verilmesi talebi yetersizdir.

Davacı işçinin yevmiyeleri, işe giriş tarihine göre Toplu İş Sözleşmesi ve yasaya uygun şekilde işverence ödenmiş olmakla, daha eski kıdeme haiz işçilerle aynı ücretin ödenmesi yönündeki talepleri değerlendirilerek ücret ve ikramiye farkına karar verilmesi hatalıdır.

Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.