Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/20148 K.2015/22827

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesinin haklı neden olmadan işverence fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, işyerinin sezonluk işyeri olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ne kadar ücret aldığı, yıllık izin ücretini hak edip etmediği ve işyerindeki çalışma düzeninin nasıl olduğu noktalarında toplanmaktadır.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, davacı işten ayrıldığı 29.12.2006 tarihinde 1000,00 TL net ücret aldığını ileri sürmüş, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının tanık beyanları ile desteklenen talebi doğrultusunda hesaplama yapılmıştır. Ancak 2006 yılı için asgari ücretin net 380.46 TL olduğu dikkate alındığında, yukarıda belirtilen esaslar dahilinde iş aktinin feshedildiği tarih, davacının yaptığı iş, kıdemi, işyerinin özellikleri ve sair hususlar da açıkça belirtilerek davacının alabileceği ücretin ne kadar olabileceği ilgili meslek odasından araştırılmadan eksik inceleme ile ücretin belirlenmesi isabetsizdir.

3-Davalı işyerinde davacının garson olarak çalıştığı, ancak dosyada davacının çalışma saatleri ve hafta tatili çalışması açısından yazılı belge bulunmadığı gibi, tanık beyanları da yeterli açıklığı taşımadığından tanıklar yeniden dinlenerek, beyanları tüm dosya içeriği ile birlikte bir değerlendirmeye tabi tutularak bu alacak talepleri hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

4-Davacı dava dilekçesinin açıklama kısmında yıllık izinlerini kullanmadığını belirtmiş, daha sonra 20.07.2009 tarihli dilekçesinde de taleplerini ayrıştırırken yıllık izin ücreti alacağını miktarlandırmıştır. Davacı yıllık izin ücretini dava dilekçesi ile talep ettiğinden bu alacağın ıslah dilekçesi ile istendiği gerekçesiyle reddi doğru değildir.

5-Kabule göre; davacı tarafından toplam 51.538,00 TL talep edilip, mahkemece 34.593,00 TL'nin kabulüne, 16.945,00 TL nin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Kabul-red oranına göre 1.891,50 TL yargılama giderinden 1.267,31 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye kısmının davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.