Yargıtay 7. Hukuk Dairesi E.2014/21227 K.2015/22375

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekilince istenilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 27/12/2006-23/05/2012 tarihleri arası güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, fazla mesai ücretleri ödenmediğinden iş akdine haklı nedenle kendisinin son verdiğini, fesih sonrası hak ettiği alacakların ödenmediğini,haftanın 6 günü 07.00-19.00 veya 19.00-7.00 saatleri arasında 12 saat çalıştığını, tatil günlerinde tatil yapmadığını, 21 gün dışında izin kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, milli bayram ve genel tatil çalışma ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı süresinin dolduğunu, davacının işe giriş tarihinin 30/12/2006 olduğunu, işe girdiği tarihten itibaren hep aynı şartlarda çalıştığını, iş akdini kötü niyetli olarak feshettiğini, bu nedenle kıdem tazminatı talep etme hakkı bulunmadığını, diğer taleplerin de haksız olduğunu, çalıştığı süreye ilişkin tüm alacaklarının ödendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ödenmeyen fazla mesai ücretlerinin bulunması nedeni ile davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, kıdem tazminatına hak kazandığı, ayrıca bilirkişi raporunda hesap edilen alacaklarının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla mesai ve milli bayram ve genel tatil çalışma ücretleri ile ilgili taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Mahkemenin hükme esas aldığı bilirkişi raporunda davacı tanık anlatımları dikkate alınarak davacının haftalık 18 saat fazla mesai yaptığı, milli bayram ve genel tatil günlerinin tümünde çalıştığı kabul edilerek ödenen fazla mesai ücretlerinin mahsubu ile bu iki alacak hüküm altına alınmıştır.

Dosya içinde davacının imzası bulunan ve imzasını inkar etmediği “Personel Devam Kartları” mevcut olup bunlarda davacının günlük hangi saatler arasında çalıştığı yazılıdır. Personel devam kartlarının tutuluş biçimi dikkate alındığında davacı tanığının soyut beyanına itibarla bunların sonradan doldurulduğunun kabulü hatalıdır.

Bu itibarla, davacının fazla mesai yapıp yapmadığı, milli bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı bu kayıtlara göre belirlenmeli; personel devam kartlarına göre fazla mesaisi ve tatil çalışması çıktığı takdirde bunların bordrolara tam olarak yansıtılıp yansıtılmadığı bordrolarla karşılaştırılarak tespit edilmelidir.

Şayet devam kartları ile bordroların karşılaştırılması sonucu eksik ödeme çıkarsa, bakiye alacak hüküm altına alınmalı ve iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilip feshedilmediği ve davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı da fazla mesai ve milli bayram genel tatil çalışma ücretinin bulunup bulunmamasına göre değerlendirilmelidir.

O halde davalı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.